Przesuń końce napisów
Albo wklej tekst napisów
Opcje
O ile milisekund przesunąć każdy blok. Liczba dodatnia opóźnia napisy, ujemna je przyspiesza. Zero jest poprawną wartością: plik wraca bez zmian, co jest szybkim sposobem na sprawdzenie, że plik już leży tam, gdzie ma.
Opcja Początek przesuwa tylko czas otwarcia i zostawia czas zamknięcia na miejscu, więc przesunięcie do przodu skraca każdy blok, a przesunięcie do tyłu go wydłuża. Opcja Koniec robi odwrotnie. Wybierz Początek, gdy napisy pojawiają się w złym momencie, ale kończą się poprawnie; wybierz Koniec, gdy pojawiają się poprawnie, a potem zostają za długo albo znikają za wcześnie.
W jakiej liczbie klatek na sekundę liczone są czasy. Na stronach formatów tego wymaga MicroDVD, bo zapisuje czasy jako numery klatek. Na stronach poświęconych liczbie klatek jest to stawka, według której zgrany był plik — wersja, dla której powstały napisy — a drugie pole na stronie przyjmuje liczbę klatek wideo, z którym napisy będą używane. Najczęstsze wartości to 23,976, 24, 25, 29,97, 30, 50, 59,94 i 60. Pomyłka przesuwa całą oś czasu, a na stronach poświęconych liczbie klatek przesuwa ją o współczynnik, a nie o stałą wartość.
Ta strona przesuwa wyłącznie czas końca każdego bloku, więc napisy znikają z ekranu w innym momencie, a pojawiają się dokładnie tam, gdzie dotąd. Podaj offset w milisekundach, a czas zamknięcia każdego bloku przesunie się o tę wartość: liczba dodatnia pozwala napisom zostać dłużej, ujemna zdejmuje je z ekranu wcześniej. Czas otwarcia zostaje nietknięty, więc długość każdego bloku też się zmienia.
Właśnie w tym tkwi problem, dla którego ta strona istnieje. Napisy, które pojawiają się w dobrym momencie, a potem wiszą na ekranie za długo, spowalniają czytanie i wypychają następną kwestię, zanim ta jest potrzebna; napisy, które znikają o uderzenie serca za wcześnie, urywają ogon zdania. Przesunięcie całego pliku nie naprawi żadnego z tych przypadków, bo rusza oba brzegi naraz i nie zmienia żadnej długości. Tutaj blok zachowuje swoją klatkę otwarcia i dostaje nową klatkę zamknięcia.
Jedna rzecz jest policzona, a nie ukryta. Blok, którego koniec zostałby ściągnięty do własnego początku albo za niego, nie da się zapisać — uczciwym wynikiem jest brak bloku — więc znika, a licznik mówi, ile takich było. Nie ma tu odpowiednika dociskania do zera, którego potrzebuje strona z początkami: czas końca nie ma własnej dolnej granicy, do której można go przypiąć, ma tylko początek swojego bloku, a przypięcie go tam dałoby blok o zerowej długości, czyli usunięcie pod inną nazwą. Każdy ocalały blok zachowuje swój numer i swój tekst.
Każdy plik jest czytany jako format, którym naprawdę jest. SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, MicroDVD, TTML, JSON i CSV są przyjmowane; zwykły tekst i LRC nie, bo żaden z nich nie zapisuje w pliku czasu końca. Nic nie jest wysyłane — offset liczy się w przeglądarce, a cały sezon przechodzi przez kolejkę za jednym razem.
Przykłady
Każdy napis zostaje na ekranie o pół sekundy dłużej
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Hello there.
2
00:00:05,500 --> 00:00:08,000
Second line.
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,500
Hello there.
2
00:00:05,500 --> 00:00:08,500
Second line.
Każdy czas końca przesuwa się o 500 ms później, a czas początku zostaje, więc pierwszy blok zamiast 2000 ms jest na ekranie 2500 ms, a drugi zamiast 2500 ms — 3000 ms.
Krótki blok, którego koniec wypada przed początkiem
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:01,200
A short one.
2
00:00:05,000 --> 00:00:08,000
A long one.
Wynik
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,500
A long one.
Pierwszy blok ma tylko 200 ms, więc ściągnięcie o 500 ms kazałoby mu skończyć się 300 ms przed własnym początkiem. Blok zostaje usunięty i policzony; ocalały zachowuje numer 2.
Skrócenie ogonów wszystkich napisów
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Hello there.
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:02,400
Hello there.
Ujemny offset skraca każdy blok. To zwykła poprawka po napisach, które zostają na ekranie długo po końcu kwestii i przez to wydają się spóźnione wobec dźwięku.
Częste pytania
Czym to się różni od strony, która przesuwa tylko czasy początku?
Obie strony ruszają przeciwne brzegi, więc naprawiają przeciwne objawy. Ta zostawia moment pojawienia się napisu i przesuwa moment zniknięcia, co pasuje do sytuacji, gdy napisy wiszą za długo albo ucinają ogon zdania. Strona z początkami zachowuje zniknięcie i przesuwa pojawienie, co jest właściwe wtedy, gdy napis wyprzedza wypowiedź albo się spóźnia.
Czy opóźnienie końca zmniejsza przerwę do następnego napisu?
Tak, i warto o tym pamiętać. Późniejszy koniec zostawia początek następnego bloku dokładnie tam, gdzie był, więc każdy blok zjada ciszę, która po nim następowała. Przy dużym offsecie dwa kolejne bloki zaczynają się stykać albo zachodzić na siebie — ta strona chętnie wytworzy nakładanie, bo jego usuwanie to osobne zadanie.
Czy istnieje dolna granica, do której można ściągnąć czas końca?
Nie ma stałego dna, inaczej niż na stronie z początkami, gdzie granicą jest zero. Czas końca może leżeć wszędzie, gdzie postawi go arytmetyka, dopóki nie dotknie początku własnego bloku — tam blok jest usuwany, a nie dociskany. Dociśnięcie końca do początku dałoby blok bez czasu na ekranie, o który nikt nie prosił i którego widz nie zobaczy.
Co dzieje się z blokiem, którego koniec wypadłby przed jego własnym początkiem?
Zostaje odrzucony, a liczba usuniętych bloków pojawia się obok liczby pozostałych zmian. Nic nie jest potem przenumerowywane, więc bloki po obu stronach zachowują dotychczasowe numery, a luka w numeracji jest widocznym śladem tego, co zniknęło.
Które formaty napisów ta strona odczyta?
SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, MicroDVD, TTML, JSON i CSV — każdy czytany jako to, czym naprawdę jest, a nie jako to, na co wskazuje rozszerzenie. Zwykły tekst i LRC są odrzucane: żaden z tych formatów nie zapisuje czasu końca, więc offset nie miałby czego przesunąć, a wynik byłby identyczny z wejściem.
Po czym poznać, że trzeba przesuwać właśnie końce?
Jeśli czytasz razem z dźwiękiem i słowa są na miejscu, ale napis wisi na ekranie po zakończeniu kwestii, długości są za duże i brzegiem do ruszenia jest koniec. Jeśli natomiast napis znika, gdy słowo jeszcze brzmi, końce są za wczesne i lekarstwem jest ujemny offset.