Dwujęzyczne napisy w jednej linii
Albo wklej tekst napisów
Albo wklej tekst drugiego pliku
Opcje
Dwa napisy rzadko zgadzają się blok po bloku, a to wybór, który decyduje, co się dzieje wszędzie tam, gdzie się nie zgadzają. Gdziekolwiek blok z jednego pliku nakłada się na blok z drugiego, oba są traktowane jako ten sam moment i prowadzone razem, a nakładanie decyduje, jak długo wynik zostaje na ekranie. Reszta należy do tego wyboru. Opcja Zachowaj oba pliki dodaje każdy niedopasowany blok jako osobny wiersz, więc nie brakuje ani jednego słowa z żadnego wejścia — a czasy drugiego pliku nie są zachowane, bo niedopasowany blok i tak musi gdzieś leżeć na osi czasu pierwszego pliku. Opcja Zachowaj oś czasu pierwszego pliku robi odwrotnie: bloki pierwszego pliku zachowują dokładnie te początki i końce, z którymi przyszły, nic nowego nie jest wstawiane, a każdy blok drugiego pliku, który do niczego nie pasuje, jest usuwany. Raport po uruchomieniu zawsze podaje, ile to było bloków.
Gdy dwa bloki są traktowane jako ten sam moment, ich tekst musi dzielić ekran. Układ w dwóch wierszach to sposób, w jaki zwykle nadaje się napisy dwujęzyczne i jak większość odtwarzaczy oczekuje je zobaczyć: wiersz pierwszego pliku leży nad wierszem drugiego, a blok staje się dwuwierszowy. Wymaga to, by blok dopuszczał podział wiersza, dlatego każdy format zapisujący blok jako jeden wiersz jest z tej strony całkowicie wyłączony, zamiast być tu po cichu spłaszczany. Układ w jednym wierszu stawia oba języki w jednym wierszu, rozdzielone tym, co wpiszesz w polu niżej, co jest tym, czego chcesz, gdy czytelnicy mają najpierw widzieć tłumaczenie, a oryginał jako dodatek — napisy tłumacza, a nie dwujęzyczne napisy telewizyjne.
Używane tylko wtedy, gdy oba wiersze są łączone w jeden. Wpisz, co ma rozdzielać języki — ukośnik ze spacjami, myślnik ze spacjami, pionową kreskę albo nic. Nic jest prawdziwym wyborem, a nie pustym polem: bez separatora oba teksty przechodzą jeden w drugi, co jest tym, czego chcesz dla pary takiej jak chiński i japoński, gdzie zwyczaj każe stawiać oba odczytania jedno przy drugim bez interpunkcji. Cokolwiek tu wpiszesz, jest wstawiane dokładnie tak, jak zostało wpisane, razem ze spacjami, więc wpisz je, jeśli ich chcesz.
W jakiej liczbie klatek na sekundę liczone są czasy. Na stronach formatów tego wymaga MicroDVD, bo zapisuje czasy jako numery klatek. Na stronach poświęconych liczbie klatek jest to stawka, według której zgrany był plik — wersja, dla której powstały napisy — a drugie pole na stronie przyjmuje liczbę klatek wideo, z którym napisy będą używane. Najczęstsze wartości to 23,976, 24, 25, 29,97, 30, 50, 59,94 i 60. Pomyłka przesuwa całą oś czasu, a na stronach poświęconych liczbie klatek przesuwa ją o współczynnik, a nie o stałą wartość.
Ta strona bierze dwa pliki napisów i daje jeden, z oboma językami w tym samym wierszu każdego bloku. Włóż oryginał do pierwszego pola, a tłumaczenie do drugiego: każdy blok, który ma odpowiednik, staje się jednym wierszem – tekst z pierwszego pliku, twój separator, potem tekst z drugiego. Separator jest polem tekstowym, a nie listą wyboru, bo należy do twojej księgi znaku, nie do tego narzędzia: ukośnik z odstępami jest tym najczęstszym, pionowa kreska z odstępami – tym, którego używa wielu nadawców, gdy oba języki mają też inne stylowanie, a pusty separator jest właściwą odpowiedzią dla chińskiego z japońskim, gdzie pisma same dzielą tekst.
Jeden wiersz to nie ten sam produkt co dwa. Dwa wiersze to normalna postać napisów dwujęzycznych w telewizji i to, czego oczekuje dekoder; jeden wiersz jest tym, czego chcesz, gdy ekran jest mały, czcionka musi zostać czytelna albo oba języki mają inne stylowanie w tym samym bloku. Zmienia się też koszt pliku w dalszym procesie: wiersz z dwoma językami jest około dwa razy dłuższy, więc kontrola znaków w wierszu zgłosi plik z tej strony jako przekraczający limit, choć nic nie jest zepsute – to właściwość układu, a lekarstwem jest mniejsza czcionka w odtwarzaczu albo układ dwuwierszowy, o jedno rozwijane pole dalej.
Jedna rzecz do wiedzenia przed użyciem: łączenie dopisuje pierwszy wiersz drugiego pliku do ostatniego wiersza pierwszego. Jeśli oba pliki mają bloki jednokreskowe – zwykła postać pary dwujęzycznej – wynik to dokładnie jeden wiersz, co strona obiecuje. Jeśli bloki są już dwuwierszowe, wynik ma trzy wiersze: tłumaczenie zaczyna się tam, gdzie kończy się zdanie oryginału, a jego własny drugi wiersz idzie osobną linią. To reguła działająca zgodnie z zapisem, a nie błąd, ale nie brzmi jak „jeden wiersz”, więc sprawdź jeden blok po pierwszym uruchomieniu albo użyj układu dwuwierszowego, gdy źródło ma bloki dwuwierszowe.
Parowanie odbywa się po czasie na każdej stronie tej rodziny: blok z jednego pliku jest parowany z blokiem z drugiego, gdy ich zakresy czasu się nakładają, niezależnie od numerów, bo to liczba bloków właśnie różni się między oryginałem a tłumaczeniem. Blok, który nie nakłada się na nic, przechodzi jako własny blok – na stronie jednowierszowej blok dźwiękowy bez pary zostaje dokładnie jednym wierszem. Oba pola przyjmują dowolny z dziesięciu formatów czytanych przez ten serwis – SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, TTML, JSON i CSV – i mogą mieć różne formaty, bo każde pole czytamy po zawartości; MicroDVD czytamy z jedną liczbą klatek na sekundę dla obu pól, a LRC i zwykły tekst odpadają, bo blok potrzebuje czasu końca, żeby w ogóle dało się go parować. Oba pola przyjmują więcej niż jeden plik i parują je po kolei, więc sezon przechodzi jednym uruchomieniem, a żaden plik nie jest wysyłany: oba są czytane, łączone i zapisywane ponownie w tej karcie przeglądarki.
Przykłady
Dwa pliki, które się zgadzają, złączone w jednym wierszu
Wejście
First file:
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning.
2
00:00:06,000 --> 00:00:08,000
How are you?
Second file:
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
早上好。
2
00:00:03,600 --> 00:00:04,200
（敲门声）
3
00:00:06,000 --> 00:00:08,000
你好吗？
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning. / 早上好。
2
00:00:03,600 --> 00:00:04,200
（敲门声）
3
00:00:06,000 --> 00:00:08,000
How are you? / 你好吗？
Dwa bloki dzielące czas ekranu wychodzą jako po jednym wierszu, z językami w kolejności, w jakiej włożyłeś pliki. Pukanie do drzwi jest tym ciekawym: nie nakłada się na żaden angielski blok, więc przechodzi jako własny blok – a własny blok na stronie jednowierszowej to jeden wiersz, czyli dokładnie to, czym powinien być blok dźwiękowy. Ponieważ w wyniku jest teraz blok, który nie pochodzi z pierwszego pliku, plik jest numerowany od 1.
Chiński i japoński bez niczego między nimi
Wejście
First file:
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
おはよう。
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
いってきます。
Second file:
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
早上好。
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
我出门了。
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
おはよう。早上好。
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
いってきます。我出门了。
Pusty separator, czyli prawdziwa odpowiedź, a nie brak odpowiedzi – dlatego separator jest polem tekstowym: narzędzie musi odróżnić „nic między nimi” od „nikt tego nie wypełnił”. Dla chińskiego z japońskim to wybór konwencjonalny, bo oba pisma same dzielą języki, a ukośnik między nimi czyta się jak szum.
Plik źródłowy, który już miał dwa wiersze w bloku
Wejście
First file:
1
00:00:01,000 --> 00:00:04,000
Narrator:
The town slept.
2
00:00:06,000 --> 00:00:08,000
Morning came.
Second file:
1
00:00:01,000 --> 00:00:04,000
旁白：
城里的人都睡了。
2
00:00:06,000 --> 00:00:08,000
天亮了。
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:04,000
Narrator:
The town slept. / 旁白：
城里的人都睡了。
2
00:00:06,000 --> 00:00:08,000
Morning came. / 天亮了。
Łączenie dopisuje pierwszy wiersz drugiego pliku do ostatniego wiersza pierwszego i zostawia resztę obu stron na miejscu – więc bloki dwuwierszowe przeciw dwuwierszowym dają trzy wiersze, nie jeden. Etykieta mówiącego ląduje przyklejona do końca angielskiego zdania i warto to raz zobaczyć. Albo włóż do obu pól bloki jednokreskowe, albo przełącz układ na dwa wiersze i pozwól językom się ułożyć; jedno i drugie jest na tej stronie.
Częste pytania
Dlaczego kłaść oba języki w jednym wierszu, a nie w dwóch?
Bo liczy się to, dokąd plik idzie. Dwa wiersze to układ emisyjny i ten, którego odtwarzacz oczekuje domyślnie, ale zajmuje pion, a na telefonie w pionie albo przy małej czcionce liczy się to bardziej niż konwencja. Jeden wiersz pasuje też do przypadku, w którym oba języki mają inne stylowanie w tym samym bloku – kursywa pod antykwą albo mniejsza czcionka dla jednego z nich – bo oba teksty żyją wtedy w jednym ciągu i stylowanie obejmuje cały wiersz. Czasy są identyczne w obu układach: zmienia się tylko rozmieszczenie.
Czy separator może być pusty?
Tak i pole mówi o tym, będąc polem tekstowym, a nie listą stałych wyborów. Pusty separator skleja oba teksty wprost, co jest konwencją dla chińskiego z japońskim, bo pisma same dzielą języki. To także naprawdę inny wynik niż pojedyncza spacja, więc narzędzie traktuje „nic nie wpisano” i „wpisano spację” jako dwie różne odpowiedzi, a nie jedną.
Wynik ma trzy wiersze w bloku. Co się stało?
Twoje bloki były już dwuwierszowe. Łączenie dopisuje pierwszy wiersz drugiego pliku do ostatniego wiersza pierwszego i zostawia pozostałe wiersze tam, gdzie są, więc dwa przeciw dwóm dają trzy – a etykieta mówiącego z pierwszego wiersza drugiego pliku ląduje przy końcu zdania z pierwszego pliku. Jeśli to nie jest to, czego chcesz, użyj układu dwuwierszowego, który układa wiersze drugiego pliku pod wierszami pierwszego i zachowuje strukturę wierszy każdego języka.
Który język trafia jako pierwszy w wierszu?
Ten z pliku w pierwszym polu – kolejność jest pod twoją kontrolą, nie alfabetyczna ani automatyczna. To celowe: w emisji z dubbingiem lub napisami konwencją jest język oryginału jako pierwszy, ale napisy do nauki języka zwykle stawiają pierwszy język uczony, żeby oko na nim spoczęło, a niektóre rynki odwracają kolejność całkowicie. Zamień pliki między polami, a kolejność w wierszu zmieni się razem z nimi.
Czy separator musi być ukośnikiem?
Nie. Cokolwiek wpiszesz, trafia między dwa teksty znak w znak, więc ukośnik z odstępami, kreska pionowa z odstępami, myślnik, kropka środkowa albo nic są równie poprawne – a spacje się liczą, czyli ukośnik z odstępami i goły ukośnik to dwa różne pliki. Jedyne, czego unikać, to separator występujący także w tekście, bo wtedy czytelnik nie odróżni separatora od treści; z tego samego powodu standard napisów zakazujący kreski pionowej w tekście jest argumentem za ukośnikiem.
Co dzieje się z blokiem w drugim pliku, który na nic się nie nakłada?
Przechodzi jako własny blok, w jednym wierszu, we właściwym miejscu osi czasu – nic nie jest odrzucane, bo ta strona domyślnie zachowuje oba pliki. Blok dźwiękowy, tłumaczenie napisu albo uwaga bez odpowiednika w drugim języku zostaje więc dokładnie jednym wierszem, co zwykle jest właściwe. Jeśli wolisz nie mieć go w wyniku wcale, pierwsza opcja na tej stronie przełącza na zachowanie osi czasu pierwszego pliku, a nieparowane bloki są wtedy odrzucane i liczone w raporcie.