Przejdź do treści
SubtitleMatrix

Ogranicz liczbę wierszy w bloku

Tekst i stylZawijanie wierszy
Albo wklej tekst napisów

Opcje

Jedno pole, pięć wyborów, a każdy wybór ma własną stronę. Opcja Zawijanie przelewa każdy blok do podanej liczby kolumn, co potrafi skrócić zbyt długi wiersz równie łatwo, jak podciągnąć krótki wiersz w górę. Opcja Łam tylko długie wiersze łamie wyłącznie wiersze przekraczające liczbę i zostawia resztę dokładnie tak, jak była. Opcja Równoważenie zachowuje dotychczasową liczbę wierszy w bloku i przenosi słowa między nimi, aż najdłuższy wiersz będzie najkrótszy, jak to możliwe. Opcja Jedna linia wstawia każdy blok w jeden wiersz. Opcja Limit zostawia w spokoju każdy blok, który już mieści się w liczbie wierszy. Ta strona wypełnia pole wyborem, który nazywa jej tytuł, i nie wymienia żadnego innego.

Jak wysoki może być jeden blok napisów. Dwa to zwykła wartość. Blok, który już mieści się w tej liczbie, zostaje nietknięty; tekst nigdy nie jest usuwany, aby się zmieścić, więc blok, którego nie da się sprowadzić do tej liczby, jest zgłaszany, a nie skracany.

W jakiej liczbie klatek na sekundę liczone są czasy. Na stronach formatów tego wymaga MicroDVD, bo zapisuje czasy jako numery klatek. Na stronach poświęconych liczbie klatek jest to stawka, według której zgrany był plik — wersja, dla której powstały napisy — a drugie pole na stronie przyjmuje liczbę klatek wideo, z którym napisy będą używane. Najczęstsze wartości to 23,976, 24, 25, 29,97, 30, 50, 59,94 i 60. Pomyłka przesuwa całą oś czasu, a na stronach poświęconych liczbie klatek przesuwa ją o współczynnik, a nie o stałą wartość.

Ta strona ogranicza liczbę wierszy, jaką może zająć jeden blok. Podaj liczbę, a każdy blok, który ją przekracza, zostanie ściśnięty do niej, a słowa spłyną w mniejszą liczbę dłuższych wierszy. Każdy blok, który już mieści się w limicie, przechodzi nietknięty, zamiast być przepisany. Dwa to wartość domyślna i zwykła, bo większość odtwarzaczy i stylów redakcji prosi o najwyżej dwa wiersze napisów naraz.

Ograniczeniem jest tu liczba wierszy, nie ich szerokość. Na tej stronie nie ma pola na kolumny, bo limit kolumn nie bierze udziału: słowa są upchane w dozwolonej liczbie wierszy, a każdy wiersz wychodzi tak długi, jak musi. To różnica między tą stroną a zawijaniem do liczby kolumn. Jeśli plik ma właściwą szerokość, ale jeden blok rozlewa się na trzy albo cztery wiersze, to jest strona dla niego; jeśli wierszy jest właściwa liczba, ale są za szerokie, chcesz strony zawijającej.

Nic nie jest usuwane, żeby osiągnąć limit, i na tej regule wisi reszta strony. Gdy wiersze są jedyną przeszkodą – trzy zwykłe wiersze dialogu, które da się upchać w dwóch – bloki schodzą do limitu. Gdy nie da się, blok zostaje ponad limitem, a przebieg go zgłasza, więc dostajesz liczbę mówiącą, ile bloków zostało za wysokich, zamiast pliku, który po cichu zgubił pół zdania.

Jeden przypadek, którego nie da się upchać, warto nazwać, bo jest częsty. Wiersz zaczynający się od myślnika oznacza zmianę mówiącego i takie wiersze są trzymane osobno; scalenie dwóch z nich włożyłoby dialog dwóch osób w jeden wiersz. Blok z trzema mówiącymi przy limicie dwóch zostaje więc przy trzech wierszach i jest liczony wśród bloków ponad limitem. Praca dzieje się w przeglądarce, bez wysyłania, a przyjmowane jest jedenaście formatów, których bloki mogą mieć więcej niż jeden wiersz: SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, LRC, MicroDVD, TTML, JSON i CSV.

Przykłady

Trzy wiersze ściśnięte do dwóch

Wejście

1
00:00:01,000 --> 00:00:04,000
We could take the train
and be there by six
before the shops shut

2
00:00:05,000 --> 00:00:08,000
Already two lines
that fit fine

Wynik

1
00:00:01,000 --> 00:00:04,000
We could take the train and be
there by six before the shops shut

2
00:00:05,000 --> 00:00:08,000
Already two lines
that fit fine

Pierwszy blok miał trzy wiersze i wraca w dwóch, upchany w wiersze po 30 i 34 kolumny – dłuższe niż przedtem, bo ograniczeniem była liczba, a szerokość była wolna. Nie ubyło ani jedno słowo: te same jedenaście słów jest w tej samej kolejności. Drugi blok już mieścił się w limicie, więc nie został przepisany wcale – dlatego uruchomienie tej strony na pliku, który jest przeważnie poprawny, jest bezpieczne.

Blok, którego nie da się już upchać

Wejście

1
00:00:01,000 --> 00:00:04,000
- Then we walk
- All the way home
- And up the hill

Wynik

1
00:00:01,000 --> 00:00:04,000
- Then we walk
- All the way home
- And up the hill

Trzy wiersze przy limicie dwóch i wszystkie trzy zostają. Każdy zaczyna się od myślnika, który oznacza zmianę mówiącego, a bloku oddzielonego myślnikiem nie da się scalić z następnym bez włożenia słów dwóch osób w jeden wiersz. Szerokość nigdy nie była tu problemem – trzy bloki mają 14, 18 i 17 kolumn – więc jedynym sposobem na dwa wiersze byłoby pomieszanie mówiących. Blok zostaje ponad limitem i jest policzony.

Chiński blok upchany do dwóch wierszy

Wejście

1
00:00:01,000 --> 00:00:04,000
你好世界今天天气
很好我们出去玩吧
顺便买点东西回来

Wynik

1
00:00:01,000 --> 00:00:04,000
你好世界今天天气很好我们
出去玩吧顺便买点东西回来

Dwadzieścia cztery chińskie znaki w trzech wierszach po osiem schodzą do dwóch wierszy po dwanaście, czyli po 24 kolumny. Chiński nie ma spacji, więc granica istnieje przy każdym znaku i oba wiersze wychodzą dokładnie równe. O tym, co decyduje, mówi liczba wierszy, nie ich szerokość: te wiersze są znacznie krótsze niż 42 kolumny dozwolone dla łaciny, a strona jest z tego zupełnie zadowolona, bo nic, o co ją poproszono, nie dotyczyło szerokości.

Częste pytania

Czym różni się ograniczenie liczby wierszy w bloku od ustawienia długości wiersza?

Jedno ustala liczbę wierszy i pozwala szerokości pływać, drugie ustala szerokość i pozwala pływać liczbie wierszy. Ta strona bierze maksymalną liczbę wierszy i upycha w niej słowa, więc wiersze wydłużają się w miarę ściskania bloku. Strona zawijająca bierze liczbę kolumn i tworzy tyle wierszy, ile tekst potrzebuje w tym limicie, więc zmienia się liczba wierszy. Blok przekraczający oba limity wymaga decyzji, który z nich jest ważny dla twojego odtwarzacza.

Co się dzieje, gdy bloku nie da się zmieścić w liczbie wierszy?

Zostaje ponad limitem, a przebieg zgłasza, ilu bloków to dotyczyło, zamiast skracać go na siłę. Zwykłą przyczyną są myślniki mówiących, które oznaczają wiersze nienadające się do scalenia. Alternatywą byłoby usuwanie słów, aż blok się zmieści, a narzędzie, które po cichu skraca dialog, żeby zadowolić liczbę, byłoby gorsze od takiego, które zostawia blok za wysoki i ci o tym mówi.

Dlaczego mój dwuwierszowy blok został zupełnie nietknięty?

Bo dwa wiersze mieszczą się w limicie dwóch. Limit to sufit, nie cel: blok, który już go spełnia, nie zyskuje nic na ponownym upchaniu, a upchanie ryzykowałoby przesunięcie podziałów ustawionych świadomie pod czytanie tekstu. Dlatego ta strona jest bezpieczna na całym pliku, gdy za wysokich jest tylko kilka bloków – te poprawne przechodzą co do bajtu.

Dlaczego moje trzy wiersze z myślnikami zostały ponad limitem?

Bo każdy wiersz z myślnikiem to inna osoba mówiąca, a strona nie scali dwóch takich w jeden wiersz. Przy trzech mówiących i limicie dwóch nie ma układu, który jednocześnie mieści się w limicie i trzyma ich osobno, więc blok zostaje przy trzech wierszach i jest policzony wśród bloków ponad limitem. Jeśli naprawdę chcesz je w jednym wierszu, zrobi to strona usuwająca podziały wierszy i zgłosi, ile podziałów mówiących scaliła.

Czy ograniczanie liczby wierszy usuwa kiedyś tekst z bloku?

Nie. Słowa są przenoszone między wierszami i nigdy nie usuwane, więc blok schodzący z trzech wierszy do dwóch ma dokładnie te same słowa w tej samej kolejności. Zniknąć może jedynie wiersz, który od początku był pusty, bo pusty wiersz nie niesie słów, a po upchaniu tekstu wokół niego byłby podwójną przerwą. Wszystko, co faktycznie coś mówi, zostaje.

Które formaty napisów pozwalają ograniczyć liczbę wierszy?

Jedenaście, których bloki mogą mieć więcej niż jeden wiersz: SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, LRC, MicroDVD, TTML, JSON i CSV. Zwykłego tekstu nie ma w ofercie, bo w tym formacie jeden wiersz tekstu to jeden blok i każdy blok ma już dokładnie jeden wiersz, więc limit dwóch nigdy nie mógłby nic zmienić. Formaty są rozpoznawane po zawartości, a nie po nazwie pliku, i żaden plik nie opuszcza twojego komputera.

Powiązane narzędzia