ส่งออกคำบรรยายเป็นข้อความล้วน
หรือวางข้อความคำบรรยาย
ตัวเลือก
จำนวนมิลลิวินาทีของความเงียบระหว่างคิวหนึ่งจบกับคิวถัดไปเริ่ม ถ้าถึงค่านี้ บทถอดความจะเริ่มย่อหน้าใหม่ ถ้าต่ำกว่านี้ สองคิวจะอ่านเป็นคำพูดต่อเนื่องชิ้นเดียว ตัวเลขตัดสินว่าข้อความอ่านอย่างไร ไม่ใช่สิ่งที่มันพูด: 2000 ทำให้ประโยคอยู่ด้วยกันเมื่อคำบรรยายตัดมันข้ามสามหรือสี่คิว ส่วน 0 ทำให้ทุกคิวเป็นย่อหน้าของตัวเอง การหยุดวัดเทียบกับคิวสุดท้ายที่มีคำ คิวว่างที่อยู่ตรงกลางจึงไม่ตัดย่อหน้าเป็นสอง
ปิดไว้เป็นค่าเริ่มต้น ซึ่งให้บล็อกข้อความล้วนที่คุณวางในเอกสารได้ทันที เปิดแล้วทุกย่อหน้าจะมี [HH:MM:SS] นำหน้า — เวลาเริ่มของคิวแรกในย่อหน้านั้น ถึงระดับวินาที ไม่มีมิลลิวินาที ผู้อ่านใช้การประทับนี้เพื่อหาช่วงเวลานั้นอีกครั้งในโปรแกรมเล่น และเวลาเริ่มเป็นหนึ่งในสามตัวเลือก (เริ่ม กลาง ท้ายของย่อหน้า) ที่ตรงกับสิ่งที่โปรแกรมเล่นแสดง
เฟรมเรตที่ใช้คำนวณเวลา ในหน้าเกี่ยวกับรูปแบบ ช่องนี้คือสิ่งที่ MicroDVD ต้องการ เพราะมันเก็บเวลาเป็นหมายเลขเฟรม ในหน้าแปลงเฟรมเรต ช่องนี้คือเฟรมเรตที่ไฟล์ถูกตั้งเวลาไว้ — เวอร์ชันที่คำบรรยายถูกทำขึ้นมา — และช่องที่สองของหน้ารับเฟรมเรตของวิดีโอที่คุณจะใช้กับคำบรรยายนี้ ค่าที่พบทั่วไปคือ 23.976, 24, 25, 29.97, 30, 50, 59.94 และ 60 หากใส่ผิดจะเลื่อนไทม์ไลน์ทั้งหมด และในหน้าแปลงเฟรมเรตจะเลื่อนด้วยอัตราส่วน ไม่ใช่ด้วยจำนวนคงที่
หน้านี้อ่านไฟล์คำบรรยายและคืนคำเดิมในรูปย่อหน้าข้อความล้วนที่ไหลต่อเนื่อง การขึ้นบรรทัดใหม่ที่มีไว้เพื่อความกว้างของจอถูกเชื่อมติดกัน และคิวที่ตามกันสนิทถูกอ่านเป็นข้อความตอนเดียว วางไฟล์ลงไปรัน แล้วสิ่งที่ออกมาคือบล็อกความเรียงที่คัดลอกไปวางในรายงานการประชุม แผ่นตรวจทาน หรือบทความได้ ไม่มีอะไรออกจากแท็บเบราว์เซอร์ วัสดุที่อัปโหลดไม่ได้จึงอยู่ที่เดิม สิ่งเดียวที่ต้องชัดคือการขึ้นบรรทัดใหม่ ไฟล์คำบรรยายใช้การขึ้นบรรทัดใหม่ด้วยเหตุผลที่ไม่เกี่ยวกับประโยค บรรทัดเริ่มยาวเกินจอจึงถูกตัดและสองครึ่งถูกปรับให้สมดุล การบันทึกไฟล์คำบรรยายเป็น .txt เก็บรอยตัดเหล่านั้นและเขียนหนึ่งคิวต่อบรรทัด ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณต้องการถ้าข้อความจะกลับเข้าเครื่องเล่น บทถอดเสียงอ่านโดยคนบนหน้ากระดาษ ซึ่งการตัดกลางประโยคคือเสียงรบกวน หน้านี้จึงเชื่อมรอยตัด สองครึ่งของประโยคออกมาเป็นบรรทัดเดียวและไม่มีทางรู้ย้อนหลังว่ารอยตัดบนจอเคยอยู่ที่ใด ย่อหน้าถูกตัดสินด้วยความเงียบไม่ใช่ด้วยคิว หนึ่งย่อหน้าต่อคิวจะตัดประโยคทุกสามหรือสี่วินาที เพราะไฟล์คำบรรยายปกติตัดประโยคพูดหนึ่งประโยคเป็นหลายคิวเพื่อให้แต่ละคิวพอดีกับเวลา หน้านี้จึงดูช่องว่างระหว่างคิวที่จบกับคิวถัดไปที่เริ่ม ช่องว่างราวสองวินาทีเปิดย่อหน้าใหม่ และช่องว่างที่สั้นกว่านั้นทำให้คำไหลต่อ ตัวเลขนั้นอยู่ในช่องและเป็นค่าที่ควรคิดถึง ลดลงสำหรับบทสนทนาไปมาที่รวดเร็วและเพิ่มขึ้นสำหรับบรรยายที่มีการหยุดยาวภายในความคิดเดียว ตั้งเป็นศูนย์ทำให้ทุกคิวเป็นย่อหน้าของตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ใกล้ที่สุดที่หน้านี้ทำได้กับการมีหนึ่งคิวต่อบรรทัด
ยังมีสวิตช์สำหรับเติมเวลาเริ่มหน้าย่อหน้า ปิดเป็นค่าเริ่มต้น เปิดแล้วจะได้ตราประทับอย่าง [00:42:17] นำหน้าทุกย่อหน้า อ่านจากคิวแรกของย่อหน้านั้น มันไปถึงระดับวินาทีและตัดมิลลิวินาทีออกโดยเจตนา ตราประทับมีไว้ให้ผู้อ่านกลับไปหาช่วงนั้นในเครื่องเล่นได้ และ 00:42:17 ทำได้ ตราประทับทุกคิวแทนจะเปลี่ยนบทถอดเสียงกลับเป็นไฟล์คำบรรยายที่มีเครื่องหมายวรรคตอนเกิน สิ่งที่หน้านี้ไม่ทำคือใส่ชื่อใครลงไป ไม่มีรูปแบบคำบรรยายใดที่อ่านที่นี่บันทึกว่าใครพูด SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, MicroDVD, TTML, JSON และ CSV ล้วนเก็บช่วงเวลาและข้อความ และป้ายกำกับใดในข้อความนั้นเป็นสิ่งที่คนพิมพ์ลงไปในคำพูดเอง บทถอดเสียงจากหน้านี้จึงไม่มีชื่อผู้พูดและไม่มีการเดาจากรูปทรงของบรรทัดเพื่อประดิษฐ์ชื่อ คิวที่ไม่มีข้อความเลยถูกข้ามแทนที่จะทิ้งเป็นย่อหน้าว่าง และทุกบรรทัดถูกตัดช่องว่างหัวท้าย คุณจึงไม่พบช่องว่างติดกันที่คิวถูกตัดสั้น
ตัวอย่าง
สองคิวที่อ่านเป็นประโยคเดียว
ข้อมูลนำเข้า
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
I missed the last train home
and had to walk.
2
00:00:03,400 --> 00:00:05,000
Back before midnight,
you said.
3
00:00:09,000 --> 00:00:11,000
Every night this week?
ผลลัพธ์
I missed the last train home and had to walk. Back before midnight, you said.
Every night this week?
สามคิวเข้า สองย่อหน้าออก สองคิวแรกห่างกัน 400 ms ซึ่งอยู่ในช่วงหยุดสองวินาทีมาก จึงอยู่ย่อหน้าเดียวกันและสองบรรทัดบนจอของแต่ละคิวถูกเชื่อมเป็นบรรทัดเดียว คิวที่สามตามหลังช่องว่างสี่วินาทีและเปิดย่อหน้าที่สอง คำทั้งหมดยังอยู่ สิ่งที่เปลี่ยนคือรอยตัดบรรทัดใดรอด
การหยุดพอดีสองวินาที
ข้อมูลนำเข้า
1
00:12:30,000 --> 00:12:32,000
The train was late
again.
2
00:12:34,000 --> 00:12:36,000
Third time this week.
ผลลัพธ์
The train was late again.
Third time this week.
คิวที่สองเริ่มสองวินาทีหลังคิวแรกจบพอดี ซึ่งคือตัวเลขในช่องช่วงหยุด และนั่นคือจุดที่ย่อหน้าใหม่เริ่ม นี่คือตัวอย่างที่ควรดูถ้าตรวจการคำนวณของหน้า ย้ายช่องเป็น 2500 แล้วสองคิวนี้จะรวมเป็นย่อหน้าเดียวเพราะช่องว่างสองวินาทีไปไม่ถึงขีดแล้ว
ไฟล์เดิมโดยเพิ่มเวลาเริ่ม
ข้อมูลนำเข้า
1
00:02:15,000 --> 00:02:17,000
Here is where
we came in.
2
01:47:52,000 --> 01:47:55,000
And here is
where we leave.
ผลลัพธ์
[00:02:15] Here is where we came in.
[01:47:52] And here is where we leave.
เมื่อเปิดสวิตช์เวลาประทับ ทุกย่อหน้าจะมีเวลาเริ่มของคิวที่เปิดมันนำหน้า ถึงระดับวินาที ย่อหน้าที่สองอยู่เกือบสองชั่วโมงเข้าไป และแสดงว่าทำไมชั่วโมงจึงเขียนออกมาแทนที่จะนับเป็นนาที 01:47:52 บอกผู้อ่านว่าต้องเลื่อนไปที่ใด ส่วน 107:52 ไม่ได้บอก
คำถามที่พบบ่อย
หน้านี้ต่างจากการบันทึกคำบรรยายเป็นไฟล์ .txt อย่างไร?
ต่างที่การขึ้นบรรทัดใหม่ การบันทึกไฟล์คำบรรยายเป็น .txt เก็บรอยตัดของไฟล์และเขียนหนึ่งคิวต่อบรรทัด เพราะเอาต์พุตนั้นมีไว้ให้อ่านกลับเป็นไฟล์คำบรรยาย หน้านี้ทำตรงข้าม มันเชื่อมรอยตัดบนจอภายในคิวเป็นบรรทัดเดียว แล้วเชื่อมทั้งคิวเป็นย่อหน้าตรงที่ช่วงหยุดระหว่างคิวสั้น คำเหมือนกันทั้งสองทาง ถ้าต้องการรอยตัดเดิมครบ การแปลงเป็นข้อความล้วนคือหน้า ถ้าต้องการสิ่งที่คนอ่านเป็นความเรียงได้ คือนี่
หน้านี้ตัดสินว่าย่อหน้าหนึ่งจบและอีกย่อหน้าเริ่มตรงไหนอย่างไร?
ด้วยความเงียบระหว่างคิวไม่ใช่ด้วยคิว หน้านี้วัดช่องว่างระหว่างคิวที่จบกับคิวถัดไปที่เริ่ม และเปิดย่อหน้าใหม่เมื่อช่องว่างถึงตัวเลขในช่องช่วงหยุดซึ่งเริ่มที่ 2000 ms คิวที่ใกล้กันกว่านั้นอ่านเป็นข้อความตอนเดียว การทำย่อหน้าต่อคิวจะผิดที่นี่ เพราะประโยคพูดหนึ่งประโยคมักถูกตัดเป็นสามหรือสี่คิวเพื่อให้แต่ละคิวพอดีกับเวลา และการขึ้นย่อหน้าทุกไม่กี่วินาทีไม่ใช่หน้าตาของบทถอดเสียง
ตั้งช่วงหยุดเป็นศูนย์จะเกิดอะไร?
ศูนย์เป็นค่าจริงไม่ใช่ช่องว่าง ทุกช่องว่างถึงมันคือค่าหนึ่ง ทุกคิวจึงกลายเป็นย่อหน้าของตัวเอง นั่นให้สิ่งที่ใกล้ที่สุดที่หน้านี้มีต่อการหนึ่งคิวต่อบรรทัด พร้อมข้อดีที่รอยตัดภายในคิวแต่ละคิวยังถูกเชื่อม เป็นค่าที่เลือกเมื่อไฟล์เป็นรายการข้อความแยกกันไม่ใช่คำพูดต่อเนื่อง เช่นชุดสไลด์หรือคำตอบในการสัมภาษณ์แบบมีโครง และคุณอยากให้แต่ละข้อตั้งอยู่อย่างอิสระ
ทำไมเวลาประทับจึงแม่นเพียงระดับวินาที?
เพราะตราประทับในบทถอดเสียงเป็นที่คั่นไม่ใช่จุดตัด มันมีไว้ให้ผู้อ่านกลับไปหาช่วงนั้นในเครื่องเล่น และในรายการที่ยาวหนึ่งชั่วโมง 00:42:17 ก็แม่นพอลงบนประโยคอยู่แล้ว มิลลิวินาทีจะเติมสี่ตัวอักษรหน้าทุกย่อหน้าโดยไม่เปลี่ยนจุดที่ใครจะเลื่อนไปหา ตราประทับทุกคิวถึงระดับมิลลิวินาทีคือสิ่งที่ไฟล์คำบรรยายมีไว้ และไฟล์ที่คุณวางลงมาก็มีอยู่แล้ว
ชื่อผู้พูดจะปรากฏในบทถอดเสียงไหม?
ไม่ และไม่ใช่เพราะหน้านี้ตัดออก ไม่มีรูปแบบใดที่อ่านที่นี่มีช่องสำหรับว่าใครพูด SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, MicroDVD, TTML, JSON และ CSV เก็บช่วงเวลาและข้อความ ที่ใดที่ไฟล์ระบุชื่อผู้พูด ชื่อนั้นถูกพิมพ์ลงในบทพูดเองมักเป็นตัวพิมพ์ใหญ่หรือมีขีดนำหน้า มันจึงออกมาในบทถอดเสียงตรงที่ไฟล์วางไว้และที่อื่นไม่มี ไม่มีการอนุมานจากรูปทรงของบรรทัด การเดาที่ถูกนำเสนอเป็นชื่อผู้พูดแย่กว่าไม่มีป้ายเลย
คิวที่ไม่มีข้อความจะเป็นอย่างไร?
ถูกข้ามและไม่เหลือร่องรอยแม้แต่บรรทัดว่าง คิวที่ว่างมักมีไว้เพื่อกำหนดตำแหน่งไม่ใช่เพื่อการอ่าน และถ้าเก็บไว้บทถอดเสียงจะแสดงรูกลางประโยคโดยไม่มีคำอธิบาย การข้ามไม่รบกวนการแบ่งย่อหน้าด้วย เพราะช่องว่างที่ใช้ตัดสินย่อหน้าวัดเทียบกับคิวสุดท้ายที่มีคำจริง ๆ คิวว่างที่คั่นระหว่างคิวพูดสองคิวจึงไม่แยกมันออกจากกัน
บทถอดเสียงเก็บการขึ้นบรรทัดใหม่บนจอไว้ไหม?
ไม่ และนี่คือสิ่งเดียวที่หน้านี้ทำแล้วย้อนกลับไม่ได้ ตำแหน่งของรอยตัดเหล่านั้นไม่อยู่ในเอาต์พุตที่ใดเลย มันเป็นการตัดสินใจด้านเลย์เอาต์เพื่อให้พอดีกับความกว้างจอ และผู้อ่านบนหน้ากระดาษต้องการประโยคไม่ใช่ความกว้างจอ หน้านี้จึงคลี่มันออก ถ้าต้องการสำเนาที่มีรอยตัดครบ ให้ใช้การแปลงเป็นข้อความล้วน มันเก็บทุกรอยตัดตามที่ไฟล์เขียน หนึ่งคิวต่อบรรทัด