Rozdziel napisy na dwa pliki
Albo wklej tekst napisów
Opcje
Plik dwujęzyczny zwykle zawiera dwa systemy pisma — łacinę nad chińskim, japoński nad koreańskim — i to czyta ustawienie domyślne: litery każdego wiersza decydują, do którego pliku należy, a język, który pojawia się w pliku pierwszy, staje się pierwszym plikiem. To nie jest zgadywanie znaczenia, tylko pisma, więc nigdy nie myli stron, gdy zobaczy już pierwszy wiersz. Nie potrafi natomiast odróżnić dwóch języków dzielących ten sam alfabet. Plik angielski zestawiony z hiszpańskim albo rosyjski z ukraińskim czyta się jako jeden system pisma — podobnie zwykły jednojęzyczny plik, którego długie wiersze zawinięto do drugiego rzędu, co jest częstym przypadkiem i powodem, dla którego to odczytanie jest celowo ostrożne. Gdy każdy wiersz każdego bloku czyta się jako ten sam system pisma, nic nie wychodzi: plik przechodzi bez zmian, a uruchomienie jest zgłaszane jako takie, które niczego nie zmieniło. To sygnał, aby wybrać zamiast tego pozycję wiersza. Wybór pozycji wiersza czyni ją regułą wszędzie: pierwszy wiersz każdego bloku trafia do pierwszego pliku, a reszta do drugiego. To pasuje do pliku, w którym oba języki są zawsze w tych samych wierszach, i jest jedynym sposobem rozdzielenia pary dzielącej alfabet — ale w pliku, w którym kolejność się zmienia, podzieli niewłaściwe wiersze i, w przeciwieństwie do ustawienia domyślnego, nic o tym nie powie.
W jakiej liczbie klatek na sekundę liczone są czasy. Na stronach formatów tego wymaga MicroDVD, bo zapisuje czasy jako numery klatek. Na stronach poświęconych liczbie klatek jest to stawka, według której zgrany był plik — wersja, dla której powstały napisy — a drugie pole na stronie przyjmuje liczbę klatek wideo, z którym napisy będą używane. Najczęstsze wartości to 23,976, 24, 25, 29,97, 30, 50, 59,94 i 60. Pomyłka przesuwa całą oś czasu, a na stronach poświęconych liczbie klatek przesuwa ją o współczynnik, a nie o stałą wartość.
Ta strona bierze jeden plik napisów z dwoma językami i daje dwa pliki, po jednym języku w każdym. To plik, w jakim wychodzi większość wydań dwujęzycznych: oryginał w pierwszym wierszu każdego bloku, tłumaczenie w drugim. Rozdzielenie go jest tym, czego potrzebujesz, zanim oddasz oba języki różnym osobom – tłumaczowi, który musi poprawić własny tekst bez ruszania twojego, domowi napisów dostarczającemu każdy język jako własną ścieżkę, platformie, która przyjmuje jeden plik napisów na język i nie przyjmie pliku z dwoma.
Oba pliki wychodzą z uruchomienia razem, zapakowane w zip. To nie ozdoba: przeglądarka pozwala rozpocząć jedno pobieranie z jednego kliknięcia, więc dwa osobne przyciski zapisu znaczyłyby, że drugi plik po cichu nigdy nie dotrze. Oba są równe – żaden nie jest oryginałem – i noszą tę samą nazwę co twój plik z językiem dodanym przed rozszerzeniem, więc film.srt wraca jako film.srt i film.cjk.srt w film.zip. Rób jeden plik naraz albo wrzuć cały sezon, a każdy plik zostanie rozdzielony osobno.
To, który wiersz należy do którego języka, rozstrzyga pismo, w którym wiersz jest zapisany, a nie jego pozycja w bloku. Angielski wiersz nad chińskim, japoński nad koreańskim, grecki nad arabskim – same litery mówią, do którego pliku trafia każdy wiersz, a język pojawiający się w pliku pierwszy staje się pierwszym plikiem. Kolejność wierszy nie jest używana, bo tłumacze jej nie respektują: plik, w którym tłumaczenie jest czasem nad, a czasem pod, zostałby pocięty w złych miejscach przez regułę liczącą rzędy, a pismo działa dalej do samego dołu.
Czego pismo nie potrafi, to odróżnić dwóch języków dzielących alfabet. Angielski nad hiszpańskim, rosyjski nad ukraińskim – na poziomie liter to jedno pismo, podobnie jak, nieuniknienie, zwykły plik jednojęzyczny z długimi wierszami przełamanymi na drugi rząd. Narzędzie, które by tam zgadywało, wzięłoby najczęstszy plik napisów, jaki istnieje, i oddało dwa pliki, każdy z połową zdania. Dlatego ta strona nie zgaduje: gdy każdy wiersz pliku czyta się jako to samo pismo, nic nie wychodzi, a uruchomienie jest raportowane jako brak zmian, co jest prostą prawdą i sygnałem, by przełączyć opcję na pozycję wiersza – pierwszy wiersz każdego bloku do pierwszego pliku, reszta do drugiego. To jedyna reguła, która potrafi rozdzielić parę o tym samym alfabecie, i strona mówi to wprost, zamiast po cichu dzielić twój plik w złą stronę.
Wchodzi dziesięć formatów: SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, TTML, JSON i CSV oraz MicroDVD, którego numery klatek są czytane i zapisywane przy ustawionej liczbie klatek na sekundę. LRC odpada, bo nie przechowuje czasu końca, więc nie ma bloku do rozdzielenia, a zwykły tekst odpada, bo nie ma żadnych czasów. Oba pliki zachowują czasy, z jakimi przyszły, i numer, jaki blok miał w pliku źródłowym – dlatego pierwszy plik może mieć 1, 3, 4 tam, gdzie drugi ma 1, 2, 3, 4. Brakujący numer nie jest błędem; to sposób, w jaki pierwszy plik mówi, że ten blok należy do drugiego języka. Nic nie jest wysyłane, nic nie jest rejestrowane, a dzielenie dzieje się w tej karcie przeglądarki.
Przykłady
Angielski nad chińskim, rozdzielone na dwa pliki
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning.
早上好。
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
How are you?
你好吗？
Wynik
First file (film.srt):
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning.
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
How are you?
Second file (film.cjk.srt):
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
早上好。
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
你好吗？
Zwykły przypadek. Każdy wiersz jest czytany osobno, więc nie ma znaczenia, że chiński wiersz jest drugi w każdym bloku – decydują litery. Oba pliki zachowują oryginalne czasy i oryginalne numery bloków, i właśnie dlatego można je potem bezpiecznie położyć obok siebie i sprawdzić jedno z drugim.
Blok, który istnieje tylko w jednym języku
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning.
早上好。
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
（敲门声）
3
00:00:09,000 --> 00:00:11,000
See you soon.
再见。
Wynik
First file (film.srt):
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning.
3
00:00:09,000 --> 00:00:11,000
See you soon.
Second file (film.cjk.srt):
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
早上好。
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
（敲门声）
3
00:00:09,000 --> 00:00:11,000
再见。
Środkowy blok to efekt dźwiękowy zapisany tylko w tłumaczeniu, więc nie ma w nim czego dzielić: cały blok przechodzi do drugiego pliku, a pierwszy przeskakuje z 1 na 3. Ta luka jest celowa. To jedyny widoczny znak w pierwszym pliku, że blok należy do drugiego języka, i znika, jeśli plik zostanie przenumerowany.
Angielski i hiszpański, których domyślna reguła nie odróżni
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning.
Buenos días.
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
How are you?
¿Cómo estás?
Wynik
With the split set to line position (film.srt):
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning.
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
How are you?
With the split set to line position (film.latin.srt):
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Buenos días.
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
¿Cómo estás?
Dwa języki, jeden alfabet, więc żadna reguła oparta na literach nie potrafi ich rozdzielić – i dokładnie dlatego uruchomienie nic nie robi, dopóki podział nie zostanie zmieniony na pozycję wiersza. Działa tu, bo oba języki są zawsze we własnym wierszu, w tej samej kolejności. Jeśli twój plik miesza kolejność z bloku na blok, pozycja wiersza potnie złe wiersze i, inaczej niż domyślna reguła, nie powie ci o tym później.
Częste pytania
Jak strona rozstrzyga, w jakim języku zapisany jest wiersz?
Po piśmie każdego wiersza, czytanym litera po literze: łacińskie, chińskie, japońska kana, koreański hangul, cyrylica, arabskie, hebrajskie, greckie i dewanagari są rozróżniane, a chiński i japoński liczą się jako jedna strona, bo plik japoński miesza oba. Język pojawiający się w pliku pierwszy staje się pierwszym z dwóch plików, więc plik angielski nad chińskim wraca jako angielski plus chiński. Cyfry, interpunkcja, nuty i symbole muzyczne nie liczą się jako żaden język: zostają z pierwszym plikiem, gdy siedzą w bloku mającym oba języki, i nigdy nie powodują podziału bloku.
Rozdzieliłem plik angielsko-hiszpański i dostałem ten sam plik. Dlaczego?
Bo na poziomie liter to jedno pismo, podobnie jak każdy plik jednojęzyczny z długimi wierszami przełamanymi na drugi rząd. Narzędzie, które by zgadywało, wzięłoby najczęstszy plik napisów, jaki istnieje, i oddało dwa pliki, każdy z połową zdania, więc ta strona odmawia zgadywania i raportuje brak zmian. Ustaw podział na pozycję wiersza i uruchom ponownie: pierwszy wiersz każdego bloku idzie do pierwszego pliku, reszta do drugiego. To jedyna reguła rozdzielająca języki o wspólnym alfabecie i wymaga, by plik trzymał oba języki w tych samych wierszach przez cały czas.
Dostaję jeden plik z oboma językami czy dwa pliki?
Dwa pliki, zapakowane razem w zip nazwany po twoim: film.srt wraca jako film.srt i film.cjk.srt w film.zip, z językiem oznaczonym przed rozszerzeniem. Dwa przyciski zapisu nie zadziałają, bo przeglądarka pozwala na jedno pobieranie na kliknięcie i drugi plik po cichu nigdy by nie dotarł. Jeśli wolisz mieć oba języki w jednym pliku – oryginał nad tłumaczeniem – to strona scalająca, która robi odwrotność tej.
Który z dwóch plików liczy się jako oryginał?
Żaden. Strona nie ma sposobu, by wiedzieć, który język jest źródłem, a który tłumaczeniem, więc nie udaje, że wie: plik z językiem pojawiającym się w wejściu pierwszy staje się pierwszym plikiem, a oba są równe wszędzie indziej – w zipie, na liście wyników i w nazwach, które różnią się tylko znacznikiem języka. Jeśli potrzebujesz konkretnie oryginału, sprawdź, który plik wrócił z językiem, jakiego oczekujesz, w pierwszym wierszu pierwszego bloku.
Czy dzielenie zmienia czasy albo coś gubi?
Nie. Oba pliki zachowują początki, końce i numery bloków, jakie miał plik źródłowy, więc blok w pierwszym pliku jest w dokładnie tym momencie co wcześniej. Jedna rzecz do przeczytania to raport po uruchomieniu: w zwykłym przypadku jest pusty, a wymienia liczbę bloków, które trzeba było podzielić po pozycji wiersza, bo ich wiersze nie niosły żadnych liter – bloki muzyczne i dźwięki w nawiasach. Te bloki zachowują pierwszy wiersz w pierwszym pliku, a resztę w drugim, więc żaden plik nie traci dźwięku, ale miejsce cięcia jest zgadywaniem i raport to mówi.
Jakie formaty można tak rozdzielić i czy pliki są wysyłane?
SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, TTML, JSON i CSV oraz MicroDVD, którego numery klatek są czytane i zapisywane przy ustawionej liczbie klatek na sekundę – plik dwujęzyczny ma tam jedną linię z oboma językami oddzielonymi kreską. LRC i zwykły tekst nie są przyjmowane, bo LRC nie przechowuje czasu końca, a tekst nie przechowuje czasów, więc żaden nie ma bloku do podziału. Nic nie jest wysyłane: plik jest czytany, dzielony i zapisywany z powrotem w tej karcie przeglądarki, i o to chodzi każdemu, czyj materiał nie może opuścić komputera.