Zostaw jeden język w napisach
Albo wklej tekst napisów
Opcje
Plik dwujęzyczny zwykle zawiera dwa systemy pisma — łacinę nad chińskim, japoński nad koreańskim — i to czyta ustawienie domyślne: litery każdego wiersza decydują, do którego pliku należy, a język, który pojawia się w pliku pierwszy, staje się pierwszym plikiem. To nie jest zgadywanie znaczenia, tylko pisma, więc nigdy nie myli stron, gdy zobaczy już pierwszy wiersz. Nie potrafi natomiast odróżnić dwóch języków dzielących ten sam alfabet. Plik angielski zestawiony z hiszpańskim albo rosyjski z ukraińskim czyta się jako jeden system pisma — podobnie zwykły jednojęzyczny plik, którego długie wiersze zawinięto do drugiego rzędu, co jest częstym przypadkiem i powodem, dla którego to odczytanie jest celowo ostrożne. Gdy każdy wiersz każdego bloku czyta się jako ten sam system pisma, nic nie wychodzi: plik przechodzi bez zmian, a uruchomienie jest zgłaszane jako takie, które niczego nie zmieniło. To sygnał, aby wybrać zamiast tego pozycję wiersza. Wybór pozycji wiersza czyni ją regułą wszędzie: pierwszy wiersz każdego bloku trafia do pierwszego pliku, a reszta do drugiego. To pasuje do pliku, w którym oba języki są zawsze w tych samych wierszach, i jest jedynym sposobem rozdzielenia pary dzielącej alfabet — ale w pliku, w którym kolejność się zmienia, podzieli niewłaściwe wiersze i, w przeciwieństwie do ustawienia domyślnego, nic o tym nie powie.
Ta strona zachowuje jeden język, a drugi pomija, i to jest ten wybór. Pierwszy język oznacza ten, który pojawia się w pliku pierwszy — pierwszy wiersz pierwszego bloku, który ma jakiekolwiek litery, więc w pliku zapisanym z oryginałem nad tłumaczeniem będzie to oryginał. Drugi język oznacza wszystko inne. Niezależnie od wyboru drugi język znika z wyniku: jego wierszy nie ma w pliku w ogóle, a blok zawierający tylko ten język też nie trafia do pliku. Uruchomienie podaje potem, co zostało — ile bloków wyszło i lista bloków, których tekst się zmienił. Nic nie jest zapisywane do twojego pliku na dysku, więc oryginał wciąż tam jest, jeśli wybrałeś niewłaściwą stronę. Jeśli chcesz oba języki, każdy w osobnym pliku, który możesz dostarczyć osobno, potrzebujesz strony dzielącej plik na dwa — ona zachowuje wszystko i daje ci zip z oboma.
W jakiej liczbie klatek na sekundę liczone są czasy. Na stronach formatów tego wymaga MicroDVD, bo zapisuje czasy jako numery klatek. Na stronach poświęconych liczbie klatek jest to stawka, według której zgrany był plik — wersja, dla której powstały napisy — a drugie pole na stronie przyjmuje liczbę klatek wideo, z którym napisy będą używane. Najczęstsze wartości to 23,976, 24, 25, 29,97, 30, 50, 59,94 i 60. Pomyłka przesuwa całą oś czasu, a na stronach poświęconych liczbie klatek przesuwa ją o współczynnik, a nie o stałą wartość.
Ta strona bierze jeden plik napisów z dwoma językami i zwraca jeden plik z jednym językiem, wybranym przez ciebie. To mniejsza połowa pary: druga strona dzieli taki sam plik na dwa i oddaje oba, ta jedna z nich po drodze rezygnuje. Sięgnij po nią, gdy potrzebujesz zwykłego jednojęzycznego pliku napisów do dostawy – dla tłumacza pracującego tylko we własnym języku, dla odtwarzacza albo platformy przyjmującej jeden język na ścieżkę, które inaczej pokazałyby oba wiersze jeden nad drugim, dla wideo, w które wypalasz napisy z wybranym językiem.
To, który język jest który, rozstrzyga pismo, w którym zapisany jest każdy wiersz, a pierwszy język to ten, który w twoim pliku pojawia się pierwszy – w wydaniu z oryginałem nad tłumaczeniem to oryginał. Wiersze bez żadnego języka, takie jak nuta albo ujęty w nawias dźwięk, idą za pierwszym językiem. Nic w czasach się nie zmienia: każdy blok, który zostaje, zachowuje początek, koniec i numer, jaki miał w pliku źródłowym, więc wynik siedzi w dokładnie tych samych momentach i pasuje do pliku, z którego przyszedł.
Jeden wynik zasługuje na wyłożenie przed uruchomieniem. Jeśli poprosisz o język, którego plik nie ma, nie ma czego zachować: wynik to plik napisów z zerem bloków, a uruchomienie raportuje go jako plik bez bloków, nie jako błąd, bo strona nie odróżni pliku jednojęzycznego od kliknięcia w złą stronę. Uważaj na to, jeśli twój plik nie jest naprawdę dwujęzyczny. Zwykłym sprawcą jest plik, którego długie wiersze są przełamane na drugi rząd: na poziomie liter przełamany plik jednojęzyczny i plik dwujęzyczny wyglądają tak samo, więc najbezpieczniejszy odczyt jest taki, że język jest jeden, a drugi jest pusty. Plik z dwoma językami dzielącymi alfabet – angielski nad hiszpańskim, rosyjski nad ukraińskim – czyta się tak samo, a wyjściem jest zmiana podziału na pozycję wiersza, która tnie po rzędzie, nie po literach, i jest jedyną regułą zdolną rozdzielić dwa języki o tym samym alfabecie.
Wchodzi dziesięć formatów: SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, TTML, JSON i CSV oraz MicroDVD, którego numery klatek są czytane i zapisywane przy ustawionej liczbie klatek na sekundę. LRC odpada, bo nie przechowuje czasu końca, a zwykły tekst odpada, bo nie ma żadnych czasów – żaden z nich nie ma bloku, do którego wiersz mógłby należeć. Zachowanie jednego języka nie jest liczone jako strata w raporcie, bo usunięcie go jest całym sensem tej strony, ale raport mówi, kiedy blok musiał zostać podzielony po rzędzie, a nie po literach. Nic nie jest wysyłane, nic nie jest rejestrowane, a plik jest czytany i zapisywany w tej karcie przeglądarki.
Przykłady
Zachowaj tłumaczenie, odrzuć oryginał
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning.
早上好。
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
How are you?
你好吗？
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
早上好。
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
你好吗？
Zwykłe uruchomienie z opcją ustawioną na język, który nie jest pierwszy. Każdy wiersz jest czytany osobno, więc chiński zostaje tam, gdzie siedzi w bloku, a angielskiego w wyniku nie ma wcale. Numery bloków i czasy są nietknięte, i właśnie dlatego drugi język łatwo potem sprawdzić z plikiem dwujęzycznym, z którego powstał.
Dwa języki dzielące alfabet
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning.
Buenos días.
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
How are you?
¿Cómo estás?
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Buenos días.
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
¿Cómo estás?
Czytane po literach angielski i hiszpański to jedno pismo, więc nic ich nie odróżnia i domyślnie plik zostałby taki, jaki jest. Przełącz podział na pozycję wiersza i poproś o drugi język: pierwszy rząd każdego bloku idzie w jedną stronę, reszta w drugą, więc hiszpański wychodzi osobno. Działa, bo ten plik kładzie każdy język we własnym rzędzie, w tej samej kolejności, do samego końca.
Prośba o język, którego plik nie ma
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
Good morning, everyone.
Welcome back to the show.
2
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
Today we are talking about
subtitle formats.
Wynik
(no cues)
Jeden język, którego długie wiersze są przełamane na drugi rząd. Nie ma drugiego języka do zachowania, więc wynik nie ma bloków, a plik jest oznaczony jako taki bez nich. To nie jest nieudane uruchomienie: strona nie może wiedzieć, czy plik jest jednojęzyczny, czy wybrano złą stronę. Jeśli plik naprawdę ma dwa języki dzielące alfabet, podziałem, który je rozdzieli, jest pozycja wiersza.
Częste pytania
Jak zachować jeden język i usunąć drugi z dwujęzycznego pliku napisów?
Wrzuć plik, wybierz, czy zachować język pojawiający się w pliku jako pierwszy, czy drugi, i uruchom. Pierwszy język to ten w pierwszym wierszu, który niesie litery, więc w pliku z oryginałem nad tłumaczeniem to oryginał, a drugi język to wszystko, co nie jest tamtym. Dostajesz z powrotem pojedynczy plik napisów z zachowanym językiem, w czasach źródła – plik, który możesz oddać platformie albo wypalić bez wcześniejszego zdejmowania czegokolwiek.
Poprosiłem o drugi język i dostałem plik bez bloków.
To znaczy, że języka nie było do zachowania. Każdy wiersz twojego pliku czyta się jako jedno pismo, więc drugiego języka nie ma, a wynik jest pusty, zamiast być plikiem, z którym zacząłeś – oddanie całego pliku dałoby ci język, o którego usunięcie właśnie poprosiłeś. Dwie postaci, które to powodują, to plik jednojęzyczny z długimi wierszami przełamanymi na drugi rząd, czyli najczęstszy plik napisów, jaki istnieje, oraz plik, którego dwa języki dzielą alfabet, na przykład angielski nad hiszpańskim. Dla drugiego ustaw podział na pozycję wiersza i uruchom ponownie.
Który język ta strona nazywa pierwszym?
Ten, który pojawia się w pliku pierwszy, czytany w kolejności zapisu od góry: decyduje pierwszy wiersz w pierwszym bloku, który ma litery, a cały plik idzie za tą decyzją. W wydaniu, gdzie oryginał leży nad tłumaczeniem, pierwszym językiem jest oryginał. Nic nie próbuje rozgryźć, który język jest źródłem, a który tłumaczeniem – litery potrafią powiedzieć, w jakim języku jest wiersz, ale nie który został napisany pierwszy.
Czy odrzucony język jest raportowany jako strata?
Nie i to jest celowe. Usunięcie go jest tym, po co ta strona istnieje, więc liczenie tego jako straty zakryłoby jedną rzecz, dla której raport warto czytać: liczbę bloków, które trzeba było podzielić po rzędzie, bo ich wiersze nie niosły żadnych liter – to zgadywanie i jest liczone jako takie. Blok, który zawierał tylko odrzucony język, nie zostawia w wyniku śladu poza brakującym wierszem na liście bloków, których tekst się zmienił.
Czy czasy i numery bloków przeżywają usunięcie jednego języka?
Tak, oba. Każdy blok, który zostaje, zachowuje początek, koniec i numer, jaki dał mu plik źródłowy, więc zachowany język siedzi w dokładnie tych momentach co wcześniej, a jego numery nadal zgadzają się z plikiem dwujęzycznym – blok 2 w wyniku to ten sam moment co blok 2 w źródle, w tym samym rzędzie pary. Blok, którego jedynym językiem był ten odrzucony, nie pojawia się wcale, a numery po nim nie są domykane, żeby to ukryć.
Jakie formaty wejściowe tu działają i czy mój plik opuszcza komputer?
SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, TTML, JSON i CSV oraz MicroDVD, którego numery klatek są czytane i zapisywane przy ustawionej liczbie klatek na sekundę – plik dwujęzyczny ma tam jedną linię z oboma językami oddzielonymi kreską. LRC i zwykły tekst nie są przyjmowane: LRC nie przechowuje czasu końca, a tekst nie przechowuje czasów, więc nie ma bloku, do którego wiersz mógłby należeć. Nic nie jest wysyłane. Plik jest czytany, filtrowany i zapisywany z powrotem w tej karcie przeglądarki, i o to chodzi każdemu, czyj materiał nie może opuścić komputera.