Ustaw minimalną przerwę w napisach
Albo wklej tekst napisów
Opcje
Ile milisekund pustego ekranu zostawić między końcem jednego bloku a początkiem następnego. 80 ms to dwie klatki przy 25 fps i wystarcza, by dwa bloki nie czytały się jako jeden; nadawcy często proszą o kilka klatek. Gdy para jest bliżej niż tyle, wcześniejszy blok jest skracany, aby otworzyć przerwę — nigdy nie staje się krótszy niż jedna milisekunda, a para, której nie da się rozdzielić na całą tę wartość, jest zgłaszana, a nie zmuszana.
Pustka między dwoma blokami ma dwie krawędzie: koniec wcześniejszego bloku i początek późniejszego. Opcja Koniec przesuwa koniec wcześniejszego bloku, więc zamykanie przerwy wydłuża ten blok, a poszerzanie go skraca; późniejszy blok zachowuje czasy co do milisekundy. Opcja Początek przesuwa zamiast tego początek późniejszego bloku i zostawia wcześniejszy w spokoju. Wybierz tę, której czasom bardziej ufasz — zwykle blok, którego tekst jest wypowiadany jako ostatni, bo napisy nie powinny pojawiać się przed usłyszeniem kwestii.
W jakiej liczbie klatek na sekundę liczone są czasy. Na stronach formatów tego wymaga MicroDVD, bo zapisuje czasy jako numery klatek. Na stronach poświęconych liczbie klatek jest to stawka, według której zgrany był plik — wersja, dla której powstały napisy — a drugie pole na stronie przyjmuje liczbę klatek wideo, z którym napisy będą używane. Najczęstsze wartości to 23,976, 24, 25, 29,97, 30, 50, 59,94 i 60. Pomyłka przesuwa całą oś czasu, a na stronach poświęconych liczbie klatek przesuwa ją o współczynnik, a nie o stałą wartość.
Ta strona utrzymuje dolną granicę czarnego ekranu między blokami: podaj liczbę milisekund, a żadne dwa napisy nie zostaną bliżej siebie niż ona. Tam, gdzie para leży za blisko, czas oddaje wcześniejszy blok — kończy się wcześniej — a późniejszy zachowuje każdą milisekundę, którą dał mu plik. Ustaw granicę na 80 milisekund, wartość startową tego pola, a dwie linie, które dotąd zlewały się w jedną, znów czytają się jako dwie osobne rzeczy.
To żądanie przeciwne do domykania przerw i oba nie mogą być połączone. Jedno prosi o nie więcej niż N milisekund czarnego ekranu, drugie o nie mniej niż N; strona niosąca oba dałaby plik, którego wynik zależałby od tego, które ograniczenie wykonało się ostatnie, podczas gdy panel mówiłby co innego. Dlatego są to dwie strony, a ich zadania naprawdę się różnią: domykanie przerw dotyczy migotania, ta dotyczy zlewania się kwestii dwóch mówców.
Osiemdziesiąt milisekund nie jest przypadkowe — to dwie klatki przy 25 fps, najkrótsza przerwa, którą większość widzów odbiera jako przerwę. Jeśli wymóg masz zapisany w klatkach, a nie w milisekundach, wpisz liczbę klatek w pole fps i pomnóż: cztery klatki przy 24 fps to 167 ms, dwie klatki przy 29,97 to 67. Liczba klatek jest też tym, czym czyta się i zapisuje numery klatek MicroDVD, więc na tym formacie szczególnie warto ją podać poprawnie.
Która krawędź się rusza, jest tu realnym wyborem, a nie formalnością. Koniec, domyślny, cofa koniec wcześniejszego bloku, więc linia nadal jest wypowiedziana w całości i tylko schodzi z ekranu trochę wcześniej. Początek przesuwa zamiast tego pojawienie się późniejszego bloku, co zachowuje czas wcześniejszego, ale sprawia, że następna linia pojawia się chwilę po tym, jak ją słychać — to wybór na sytuację, gdy to wcześniejszemu blokowi ufasz. Nic nie jest wysyłane: każdy plik jest czytany i zapisywany w karcie przeglądarki, a SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, MicroDVD, TTML, JSON i CSV są przyjmowane.
Przykłady
Dwa bloki dziesięć milisekund od siebie
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:02,000
First line.
2
00:00:02,010 --> 00:00:03,000
Second line.
3
00:00:03,400 --> 00:00:04,000
Third line.
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:01,930
First line.
2
00:00:02,010 --> 00:00:03,000
Second line.
3
00:00:03,400 --> 00:00:04,000
Third line.
Pierwsza para leży 10 ms od siebie, więc pierwsza linia kończy się na 1930 zamiast 2000 i przerwa wynosi dokładnie 80. Druga para leży 400 ms od siebie, daleko powyżej granicy, i żaden z tych bloków nie rusza się o milisekundę. Zauważ, że drugi blok w obu parach jest nietknięty — czas traci wyłącznie blok po lewej stronie zbyt wąskiej przerwy.
Przerwa dokładnie 80 i przerwa 79
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:02,000
First.
2
00:00:02,080 --> 00:00:02,500
Second.
3
00:00:02,579 --> 00:00:03,000
Third.
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:02,000
First.
2
00:00:02,080 --> 00:00:02,499
Second.
3
00:00:02,579 --> 00:00:03,000
Third.
Granica jest minimum, a nie celem: przerwa wynosząca dokładnie 80 ms już ją spełnia i zostaje bez zmian, a przerwa 79 jest o milisekundę za krótka i drugi blok oddaje dokładnie tę jedną milisekundę. Obie strony granicy są w tym samym pliku, żeby było widać, że test to „co najmniej” — właśnie dlatego plik, którego wszystkie przerwy leżą na tej liczbie, wraca nietknięty.
Rusza się późniejszy blok
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:02,000
First.
2
00:00:02,010 --> 00:00:03,000
Second.
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:02,000
First.
2
00:00:02,080 --> 00:00:03,000
Second.
Ta sama para co w pierwszym przebiegu, z wybranym Początkiem: druga linia zaczyna się teraz na 2080 zamiast 2010, a pierwszy blok zachowuje każdą milisekundę. Te dodatkowe 70 ms widać dla widza jako nieco spóźnione przyjście drugiej linii i to jest cena zaufania czasowi wcześniejszego bloku — wybierz tę krawędź, gdy to wcześniejszy blok został sprawdzony ze ścieżką dźwiękową.
Częste pytania
Skąd bierze się wartość startowa 80 milisekund?
To dwie klatki przy 25 fps. Poniżej mniej więcej tej wartości przerwa między dwoma napisami czyta się większości widzów jako jeden dwulinijkowy napis, a nie jako przekazanie między dwoma — i dokładnie tę pomyłkę ma usuwać minimalna przerwa. Jeśli wymóg masz podany w klatkach — cztery, sześć, specyfikacja nadawcy mówiąca o tylu klatkach — ustaw pole fps na tempo projektu i przelicz: przy 24 fps cztery klatki to 167 ms, przy 29,97 dwie klatki to 67 ms.
Czy mogę tą stroną zarówno domykać przerwy, jak i je otwierać?
Nie, i to jest celowe. Ta strona tylko otwiera przerwy: para leżąca już dalej niż Twoja liczba zostaje dokładnie tak, jak jest. Żądanie obu naraz byłoby sprzeczne — nie więcej niż N i nie mniej niż N — więc żyją na osobnych stronach, a plik wychodzi tak samo tylko wtedy, gdy już spełnia oba. Domykanie przerw to strona na sytuację, gdy chcesz, żeby bloki na siebie nachodziły albo stykały się krawędziami.
Co się dzieje, gdy blok jest za krótki, żeby oddać czas?
Zostaje bez zmian, a para pozostaje bliżej, niż prosiłeś. Jednomilisekundowy blok nie może oddać 80, a skurczenie go do zera dałoby blok, którego żaden odtwarzacz nie narysuje — gorzej niż ciasna przerwa, którą próbowałeś naprawić. Strona raportuje przebieg jako niezmnieniający niczego, zamiast wymuszać liczbę, więc przebieg z pustą listą zmian jest uczciwą odpowiedzią na plik bez miejsca, a nie znakiem, że ustawienie zignorowano.
Dlaczego skraca się wcześniejszy blok?
Bo pozwolenie linii zejść z ekranu trochę wcześniej jest bezpieczniejsze niż spóźnienie następnej. Przy Końcu, domyślnym, każde wypowiedziane słowo nadal jest pokryte blokiem, do którego należy, i przycinany jest tylko ogon. Początek przesuwa całe pojawienie się późniejszego bloku w później, co kładzie jego pierwsze słowo na ekranie po tym, jak je słychać. Obie krawędzie są dostępne, bo część plików naprawdę chce drugiego zachowania, ale bezpieczna jest domyślna.
Czy numeracja klatek MicroDVD wpływa na wynik?
Zmienia sposób zapisania pliku, nie to, co strona robi. MicroDVD przechowuje numery klatek zamiast czasów zegarowych, więc pole fps jest tym, co zamienia start 1000 ms na numer klatki przy wejściu i z powrotem przy wyjściu. Na tym formacie granica niebędąca całkowitą liczbą klatek jest zaokrąglana do najbliższej, co realnie ogranicza precyzję przerwy — przy 25 fps 80 ms to dokładnie dwie klatki, więc wartość domyślna trafia tam na liczbę całkowitą.
Czy przebieg kiedykolwiek przeciągnie jeden blok poza następny?
Nie. Ruchomy jest tylko koniec wcześniejszego bloku i może się ruszać wyłącznie do tyłu, więc najgorszy przypadek to blok oddający cały swój czas i zatrzymujący się na własnym początku — nigdy nie wchodzi w slot następnego bloku i nigdy nie tworzy nakładania. Plik, który już ma nakładanie, w tych miejscach zostaje nietknięty, bo para, która się przecina, nie ma przerwy do poszerzenia; taki plik chce strony usuwającej nakładanie.