Ustaw minimalny czas napisów
Albo wklej tekst napisów
Opcje
Czas trwania — 1000, 1s, 1.5s i 00:00:01,000 działają. To granica między napisami, które zostają dość długo, by je przeczytać, a takimi, które tylko migają. Co się dzieje po złej stronie granicy, zależy od strony: zamykanie przerw trzyma krótki blok na ekranie dłużej, biorąc dodatkowy czas z przerwy, która po nim następuje, aby żaden blok nie zakrył słów następnego (ostatni blok w pliku nie ma nic po sobie i po prostu się wydłuża), a strona sprawdzająca wypisuje każdy blok poniżej granicy i nie rusza pliku.
Pustka między dwoma blokami ma dwie krawędzie: koniec wcześniejszego bloku i początek późniejszego. Opcja Koniec przesuwa koniec wcześniejszego bloku, więc zamykanie przerwy wydłuża ten blok, a poszerzanie go skraca; późniejszy blok zachowuje czasy co do milisekundy. Opcja Początek przesuwa zamiast tego początek późniejszego bloku i zostawia wcześniejszy w spokoju. Wybierz tę, której czasom bardziej ufasz — zwykle blok, którego tekst jest wypowiadany jako ostatni, bo napisy nie powinny pojawiać się przed usłyszeniem kwestii.
W jakiej liczbie klatek na sekundę liczone są czasy. Na stronach formatów tego wymaga MicroDVD, bo zapisuje czasy jako numery klatek. Na stronach poświęconych liczbie klatek jest to stawka, według której zgrany był plik — wersja, dla której powstały napisy — a drugie pole na stronie przyjmuje liczbę klatek wideo, z którym napisy będą używane. Najczęstsze wartości to 23,976, 24, 25, 29,97, 30, 50, 59,94 i 60. Pomyłka przesuwa całą oś czasu, a na stronach poświęconych liczbie klatek przesuwa ją o współczynnik, a nie o stałą wartość.
Ta strona pilnuje, żeby nic nie przemknęło przez ekran. Podaj minimalny czas trwania — jedną sekundę, od której zaczyna pole — a każdy krótszy blok będzie trzymany tak długo, aż będzie widoczny przez całą tę długość. Dodatkowy czas jest brany z czarnego ekranu, który następuje po bloku, więc nic w dalszej części pliku nie przesuwa się później i żaden blok nigdy nie zacznie zakrywać słów następnego. Plik, którego bloki są już wystarczająco długie, wraca co do bajtu.
Wartość jest czasem trwania, a nie liczbą milisekund, więc przyjmuje każdą postać, w jakiej ją zapiszesz: 1000, 1s, 1.5s albo 00:00:01,000 znaczą to samo i każda zadziała. Sama liczba jest zwykle regułą redakcyjną, a nie czymś, co wylicza się z pliku — wytyczne nadawcy, specyfikacja dostawy klienta albo po prostu najkrótszy czas, w którym linię przeczyta ktoś, kto nie patrzył już na ekran.
To, która krawędź się rusza, decyduje o tym, co widzi widz. Koniec, domyślny, trzyma blok po wypowiedzeniu linii, więc słowa pojawiają się wtedy, gdy przewidywał plik, i zostają dłużej. Początek wciąga blok wcześniej, więc linia jest na ekranie, zanim ją słychać — prędkość czytania spada w obu przypadkach, ale druga opcja jest dla narracji, która już jest o jedno uderzenie spóźniona. Tak czy inaczej blok tylko rośnie i rośnie w wybranym kierunku.
Dwie rzeczy, których ta strona nie zrobi. Nie potrzyma bloku poza moment, w którym zaczyna się następny: tam, gdzie kolejny blok startuje zbyt wcześnie, po prostu nie ma miejsca, więc blok zatrzymuje się na tej granicy i jest raportowany jako niemający Twojej liczby. I nie dotknie niczego innego — tekst, style, pozycje, rytmy karaoke i liczba bloków przechodzą nietknięte, więc strona jest bezpieczna na pliku ASS z bogatym stylem. Nic nie jest wysyłane; plik jest czytany i zapisywany w karcie, a SRT, WebVTT, ASS, SSA, SBV, SAMI, MicroDVD, TTML, JSON i CSV są przyjmowane.
Przykłady
Dwa bloki krótsze niż sekunda
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:01,300
Quick.
2
00:00:03,000 --> 00:00:03,200
Blink.
3
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
A comfortable one.
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:02,000
Quick.
2
00:00:03,000 --> 00:00:04,000
Blink.
3
00:00:05,000 --> 00:00:07,000
A comfortable one.
Blok 300 ms i blok 200 ms są trzymane, aż każdy będzie widoczny przez pełną sekundę, a trzeci blok — już dwusekundowy — nie rusza się wcale. Popatrz, skąd bierze się dodany czas: każdy blok czerpie go z czarnego ekranu po sobie, więc drugi blok nadal zaczyna się na 3000, a żadna granica w dalszej części się nie przesunęła. Na podglądzie osi czasu dwa krótkie słupki rosną w prawo.
Następny blok bliżej, niż wymaga limit
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:01,200
Short.
2
00:00:01,500 --> 00:00:03,000
Next.
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:01,500
Short.
2
00:00:01,500 --> 00:00:03,000
Next.
Żeby trwać pełną sekundę, pierwszy blok musiałby sięgać 2000, ale drugi blok zaczyna mówić na 1500. Pierwszy blok zatrzymuje się więc dokładnie tam, gdzie zaczyna się następny, i ma 500 ms zamiast żądanych 1000. Zakrycie słów następnego bloku byłoby gorszą wadą niż krótki blok, więc otoczenie wygrywa zawsze, gdy oba wymagania się zderzają.
Z ruszającą się wcześniejszą krawędzią
Wejście
1
00:00:01,000 --> 00:00:02,000
First.
2
00:00:05,000 --> 00:00:05,300
Quick.
3
00:00:09,000 --> 00:00:10,000
Last.
Wynik
1
00:00:01,000 --> 00:00:02,000
First.
2
00:00:04,300 --> 00:00:05,300
Quick.
3
00:00:09,000 --> 00:00:10,000
Last.
Krótki blok nie jest tu trzymany dłużej — pojawia się wcześniej, na 4300 zamiast 5000, a jego koniec zostaje dokładnie tam, gdzie położył go plik. Pierwszy blok zachowuje każdą milisekundę, bo wcześniejszy start zatrzymuje się na końcu poprzedniego bloku. Oba przebiegi robią z tego samego bloku sekundę; który jest właściwy, zależy od tego, czy linia ma być czytana po wypowiedzeniu, czy przed.
Częste pytania
Jak długo napis powinien minimalnie być na ekranie?
Nie ma jednej liczby pasującej do każdego projektu, dlatego ta strona prosi Cię o nią, zamiast wybierać sama. Typowy punkt wyjścia to jedna sekunda na krótką linię, na czym stoi pole, a wiele specyfikacji dostawy podaje wartość z tego zakresu dla materiału, który musi być czytelny dla kogoś, kto nie patrzył już na ekran. Jeśli nad plikiem stoi wytyczna stylu, użyj jej liczby; jeśli nie, jedna sekunda to rozsądny pierwszy przebieg i zawsze możesz powtórzyć z inną wartością.
Czy blok zostanie kiedykolwiek potrzymany poza początek następnego?
Nigdy. Blok zatrzymuje się na czasie startu następnego bloku, nawet jeśli wynik jest krótszy niż wpisane minimum, bo blok wchodzący w następny kładzie dwie linie na ekran naraz i czyta się gorzej niż krótki blok. Plik cięty ciasno pokaże więc kilka bloków, które nie osiągnęły Twojej liczby; przebieg raportuje, ile ich było, zamiast je przeforsować.
Który koniec bloku rośnie, gdy go wydłużam?
Ten, który wybierzesz. Koniec trzyma blok po zakończeniu linii, więc słowa pojawiają się wtedy, gdy przewidywał plik, i zostają dłużej — najbezpieczniejsza wartość domyślna i ta, od której strona startuje. Początek przesuwa cały blok w czasie do tyłu, więc pojawia się on przed wypowiedzeniem, co zachowuje pierwotny koniec, ale pokazuje linię nieco wcześnie. Oba kierunki zmieniają prędkość czytania tak samo; różnią się tylko tym, czy widz widzi słowa przed usłyszeniem, czy po.
Czy mogę wydłużyć każdy blok w pliku do tego samego czasu?
Tylko te poniżej Twojej liczby i tylko do niej. Bloki, które już są na minimum albo powyżej, zostają dokładnie takie, jakie dał im plik — długi blok nie jest skracany do zgodności. To różnica między dolną granicą a stałym czasem trwania: strona podnosi krótkie bloki do pewnego poziomu i resztę zostawia w spokoju, więc plik z jednym czy dwoma mignięciami nie kończy z równym rytmem, którego nigdy nie miał.
Co, jeśli mój czas trwania jest zapisany w sekundach, a nie w milisekundach?
Zapisz go w sekundach. Pole przyjmuje samą liczbę jako milisekundy, a liczbę z przyrostkiem s jako sekundy, więc 1500 i 1.5s to to samo żądanie; pełny timecode, taki jak 00:00:01,500, też działa. Niezależnie od postaci wartość trafia do środka jako całkowita liczba milisekund, bo to jedyna jednostka czasu używana na tej stronie — co znaczy też, że długość bloku wychodząca ułamkiem milisekundy jest zaokrąglana, a nie przechowywana.
Czy styl na moich blokach przetrwa zmianę?
W całości. Strona zmienia dwie liczby na blok i nic więcej: tekst, znaczniki przy słowach, referencja stylu, pozycja, warstwa i liczba bloków przechodzą tak, jak były. Dotyczy to zwłaszcza ASS i SSA, gdzie blok naraz niesie nazwę stylu, nadpisanie pozycji i rytm karaoke — wszystko jest zachowane, a plik bez niczego krótkiego wraca co do bajtu.