Oznaczanie mówiących w napisach
Albo wklej tekst napisów
Opcje
Limit nie jest liczbą, którą wpisujesz: jest odczytywany z opublikowanego dokumentu, a raport nazywa ten dokument, cytuje zdanie, z którego pochodzi, mówi, czy jest to wymóg, czy wytyczna, i podaje dzień ostatniej weryfikacji wraz z odnośnikiem. Wybierz dokument, przed którym odpowiadasz. Nie zgadzają się ze sobą: Netflix liczy znaki na sekundę i ogranicza wiersz do 42 znaków, a Ofcom i BBC liczą słowa na minutę, przy czym BBC ogranicza wiersz do 37 znaków. Trzy z nich nie podają żadnych liczb — 47 CFR §79.1, WCAG 2.2 SC 1.2.2 oraz EN 301 549, który wymaga, aby strony internetowe i dokumenty nietraktowane jako strony spełniały to samo kryterium. Te trzy wymagają, by napisy wskazywały, kto mówi, i zawierały informacje o dźwiękach niebędących mową, a każdą liczbę zostawiają nadawcy; strona, która je sprawdza, pyta, czy plik to robi, a nie czy jakiś numer został przekroczony. Nie mają też tej samej wagi: usterka, która wobec WCAG brzmi jak ostrzeżenie, wobec EN 301 549 brzmi jak błąd, bo ten standard zamienia to kryterium w obowiązek. Zmiana tego pola zmienia limit i cytat razem, więc raport nigdy nie pokaże liczby z jednego dokumentu pod nazwą innego. Strony sprawdzające coś, co podaje tylko jeden z tych dokumentów, oferują tylko ten jeden.
W jakiej liczbie klatek na sekundę liczone są czasy. Na stronach formatów tego wymaga MicroDVD, bo zapisuje czasy jako numery klatek. Na stronach poświęconych liczbie klatek jest to stawka, według której zgrany był plik — wersja, dla której powstały napisy — a drugie pole na stronie przyjmuje liczbę klatek wideo, z którym napisy będą używane. Najczęstsze wartości to 23,976, 24, 25, 29,97, 30, 50, 59,94 i 60. Pomyłka przesuwa całą oś czasu, a na stronach poświęconych liczbie klatek przesuwa ją o współczynnik, a nie o stałą wartość.
Kiedy w jednym bloku napisów mówią dwie osoby, blok musi to powiedzieć i musi powiedzieć kto. Myślnik na początku linii oznacza zmianę mówcy; nazwa przed linią nazywa osobę. Ta strona wypisuje bloki, które robią to pierwsze, a pomijają drugie. Plik jest czytany w przeglądarce, nigdy nie jest wysyłany i nie jest zmieniany — w odpowiedzi dostajesz raport do pobrania jako PDF albo jako CSV.
Trzy dokumenty, względem których ta strona może oceniać, mówią to samo i nie podają żadnych liczb. FCC 47 CFR §79.1(j)(2)(i) wymaga, żeby napisy dostarczały informacji niewerbalnych, których nie da się zaobserwować, i jako przykład wymienia tożsamość mówców; WCAG 2.2 kryterium sukcesu 1.2.2 prosi, żeby napisy wskazywały, kto mówi. EN 301 549 nie dodaje nic od siebie — jego klauzula 9.1.2.2 wymaga, żeby strony internetowe, a klauzula 10.1.2.2 dokumenty niebędące stronami spełniały to samo kryterium, i tą drogą Europejski akt o dostępności dociera do napisów — ale to dokument, względem którego ocenia się europejski serwis, więc raport go nazywa i cytuje numer jego klauzuli. Żaden z trzech nie mówi, ile zmian mówcy może mieć blok, jak wygląda nazwa ani jak długo to wszystko ma być na ekranie. Dlatego raport nie ma kolumny limitu — nie kolumny kresek, nie zera, tylko żadnej kolumny, bo nie ma liczby do wydrukowania, a wydrukowanie jej znaczyłoby jej wymyślenie.
Zostaje część trudna, czyli decyzja o tym, co jest wadą. Ta strona zgłasza blok, który zawiera dwie lub więcej zmian mówcy i nie nazywa żadnej z nich, i zrobi to tylko dla pliku, który gdzie indziej mówców nazywa. Plik, który nigdy nikogo nie nazywa, jest raportowany jako nieadekwatny, z podanym powodem. Rozumowanie jest w notatce pod tym przykładem i jest najważniejszą rzeczą na tej stronie.
Przykłady
Dwie osoby, dwa myślniki, żadnej nazwy
Napisy
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
JOHN: I told you not to wait up.
2
00:00:04,000 --> 00:00:07,000
- I know what you did.
- Then say it out loud.
3
00:00:08,000 --> 00:00:10,000
MARY: It does not matter now.
Co znajduje raport
Cues with two speakers and no name — 1 found
Severity Cues Start End Measured Clause
Error 2 00:00:04.000 00:00:07.000 2 items 47 CFR §79.1 — Closed captioning of televised video programming — (j)(2)(i) Accuracy: captioning shall provide nonverbal information that is not observable, such as the identity of speakers
Checked against
Standard: FCC caption quality rules (47 CFR §79.1)
Where it is stated: (j)(2)(i) Accuracy: captioning shall provide nonverbal information that is not observable, such as the identity of speakers
Stated as: Requirement
Not checked by this page: (j)(2)(i) Accuracy: captioning shall provide nonverbal information that is not observable, such as the existence of music, sound effects, and audience reactionZgłoszony jest tylko środkowy blok. Pozostałe dwa nazywają swoich mówców, i to czyni plik w ogóle sprawdzalnym: plik, który nazywa mówców w niektórych blokach, ma konwencję, a środkowy blok ją łamie. Zwróć uwagę na kolumny: pomiar jest i mówi 2 elementy, bo policzono dwie zmiany; limitu nie ma, bo 47 CFR §79.1 nigdy nie podaje liczby. Waga brzmi Błąd, a nie Ostrzeżenie, i to też mówi dokument — to zdanie jest przepisem, podczas gdy limity Ofcomu, Netflixa i BBC na innych stronach są wskazówkami, które ich autorzy napisali dla siebie.
Jedna linia z myślnikiem to jedna osoba
Napisy
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
MARY: I told you not to wait up.
2
00:00:08,000 --> 00:00:10,000
- And that is the end of it.
Co znajduje raport
Cues with two speakers and no name — Nothing found.
Checked against
Standard: FCC caption quality rules (47 CFR §79.1)
Where it is stated: (j)(2)(i) Accuracy: captioning shall provide nonverbal information that is not observable, such as the identity of speakers
Stated as: Requirement
Not checked by this page: (j)(2)(i) Accuracy: captioning shall provide nonverbal information that is not observable, such as the existence of music, sound effects, and audience reactionGranica, wokół której zbudowana jest ta strona: myślnik oznacza zmianę mówcy, więc jedna linia z myślnikiem to jedna osoba mówiąca i nie ma kogo identyfikować. Dwa to najmniejsza liczba, która się liczy. Zapisane raz jako „więcej niż jedna zmiana”, a raz jako „co najmniej dwie”, ten przypadek byłby tym, który się czerwieni — a ta sama pomyłka o jeden na tej stronie albo oznaczałaby każdy zwykły blok w pliku, albo przepuszczała każdy blok zawierający rozmowę.
Plik, który nigdy nikogo nie nazywa
Napisy
1
00:00:01,000 --> 00:00:03,000
- I know what you did.
2
00:00:04,000 --> 00:00:07,000
- Then say it out loud.
Co znajduje raport
Cues with two speakers and no name — Not applicable. This file never names a speaker, so there is no way to tell whether the ones it leaves unnamed should have been named
Checked against
Standard: ETSI EN 301 549 (EU accessibility requirements for ICT)
Where it is stated: 9.1.2.2 Captions (Prerecorded): Where ICT is a web page, it shall satisfy the WCAG 2.1 Success Criterion 1.2.2 Captions (Prerecorded)
Stated as: Requirement
Not checked by this page: 10.1.2.2 Captions (Prerecorded): Where ICT is a non-web document, it shall satisfy the WCAG 2.1 Success Criterion 1.2.2 Captions (Prerecorded)„Nie dotyczy”, a nie „nic nie znaleziono”, i ta różnica jest sednem całej strony. Zastosowane zdanie wymaga, żeby napisy dostarczały informacji, których nie da się zaobserwować, a to, czy widz widzi, kto mówi, nie jest rzeczą, którą plik napisów zapisuje — więc blok z dwoma myślnikami w pliku, który nikogo nie nazywa, nie jest dowodem na nic. Plik może pokazać, że nazywa mówców gdzie indziej, i to jest dowód, że tożsamość nie zawsze jest widoczna w tym materiale. Plik z samymi myślnikami takiego dowodu nie daje, a raportowanie zera znalezisk mówiłoby to samo co zaliczenie. Ten przykład jest sprawdzany względem EN 301 549, a ostatnie dwa wiersze raportu są powodem, dla którego ten standard jest na liście: klauzula, którą stosuje, jest zacytowana z numerem, a wiersz pod spodem nazywa klauzulę, której nie stosuje. Przełącz standard na WCAG, a werdykt będzie identyczny, różniąc się słowami i wagą.
Częste pytania
Względem których dokumentów można sprawdzić identyfikację mówców na tej stronie?
Względem trzech. FCC 47 CFR §79.1(j)(2)(i) wymaga, żeby napisy dostarczały informacji niewerbalnych, których nie da się zaobserwować, i wymienia tożsamość mówców jako ich przykład; WCAG 2.2 kryterium sukcesu 1.2.2 wymaga, żeby napisy wskazywały, kto mówi; EN 301 549 §9.1.2.2 wymaga tego od stron internetowych, a §10.1.2.2 od dokumentów niebędących stronami, i tak Europejski akt o dostępności dociera do napisów.
Nie mają tej samej wagi i raport mówi o tym w osobnym wierszu: przepis FCC i klauzula EN 301 549 są podane jako wymóg, podczas gdy zdanie WCAG, które ta strona stosuje, leży w dokumencie Understanding, którego własny nagłówek opisuje wyjaśnienia jako informacyjne i niewymagane do spełnienia WCAG. Ten sam blok czyta się więc jako błąd względem dwóch pierwszych i jako ostrzeżenie względem WCAG. Poza słowami wszystkie trzy podają obowiązek, a nie liczbę, dlatego raport nie ma kolumny limitu.
Dlaczego dwie linie z myślnikami w jednym bloku to dwóch mówców, a nie jeden?
Bo myślnik jest konwencją zmiany mówcy: linia napisów zaczynająca się myślnikiem jest rozumiana jako inna osoba niż linia nad nią. Ta konwencja czyni blok z dwoma myślnikami wartym zgłoszenia — czytelnik dowiaduje się, że mówi ktoś inny, i nie dowiaduje się kto. Obie konwencje są tu rozpoznawane: linia zaczynająca się myślnikiem liczy się jako zmiana mówcy, a linia zaczynająca się nazwą i dwukropkiem liczy się jako zmiana nazwana.
Dlaczego plik, który nigdy nie nazywa mówcy, jest raportowany jako nieadekwatny, a nie czysty?
Bo to, czy mówcę trzeba było nazwać, nie jest rzeczą, na którą plik napisów umie odpowiedzieć. Wymóg dotyczy informacji, której widz nie może zaobserwować; jeśli mówca jest na ekranie i porusza ustami, nie ma czego dostarczać, a plik tekstowy nie zapisuje nic o tym, co było na ekranie. Plik, który nazywa mówców w niektórych blokach, jest dowodem, że tożsamość nie zawsze jest widoczna w tym materiale, dlatego konwencja tam istnieje i można się jej trzymać. Gdzie takiej konwencji nie ma nigdzie w pliku, ta strona mówi, że nie umie ocenić, i podaje powód, zamiast raportować zero znalezisk — czysty raport i kontrola, której nie dało się wykonać, czytają się inaczej identycznie, a to nie ta sama odpowiedź.
Czy 47 CFR §79.1 mówi, ilu mówców może mieć jeden napis?
Nie. Przepisy FCC o jakości napisów wyliczają cztery cechy — dokładność, synchronizację, kompletność i umieszczenie — a tożsamość mówców pojawia się pod dokładnością. W całej sekcji nie ma żadnej liczby: ani liczby zmian na blok, ani limitu znaków, ani tempa. Dlatego raport tej strony drukuje to, co zmierzył, i całkowicie pomija kolumnę limitu; warto to wiedzieć, zanim zacznie się szukać liczby do wpisania do domowego standardu.
Czy etykieta muzyki albo dźwięku jest tu traktowana jako nazwa mówcy?
Nie. Linia typu MUZYKA: Wolne pianino ma kształt nazwanej zmiany, a policzenie jej jako takiej sprawiłoby, że całkiem zwykły blok wyglądałby, jakby kogoś zidentyfikowano. Etykiety tego rodzaju — muzyka, nuta, dźwięk, tekst piosenki — są wykluczone z liczenia po obu stronach. To informacja niebędąca mową, osobny wymóg w tym samym zdaniu i osobna kontrola; ta strona wymienia go wśród tego, czego nie sprawdziła.
Czy sprawdzanie identyfikacji mówców zmienia mój plik napisów?
Nie. Plik jest czytany i zostaje w spokoju, a nic nie jest wysyłane. Jeśli chcesz usunąć nazwy, to przeciwne narzędzie i ono zapisuje nowy plik. Jeśli chcesz rozdzielić dwóch mówców ze zgłoszonego bloku na dwa bloki, to zmiana osi czasu, a nie coś, co ta strona może za ciebie rozstrzygnąć, bo tylko ty wiesz, gdzie naprawdę wypada zmiana mówcy.
Czego szuka sprawdzenie
- Raport opisuje plik, a nie serwis. 47 CFR §79.1 wiąże dystrybutorów telewizyjnych programów wideo w Stanach Zjednoczonych; WCAG 2.2 jest standardem, względem którego ocenia się witrynę albo usługę, a EN 301 549 jest zharmonizowanym standardem, na który wskazuje Europejski akt o dostępności. Żaden z tych trzech nie jest stwierdzeniem o samym pliku napisów i nic tutaj nie rozstrzyga, że twoje napisy są zgodne. Raport podaje, ile bloków zmierzono w sposób, w jaki mierzy ta strona, które zdanie cytuje każde znalezisko i których części tych dokumentów ta strona w ogóle nie sprawdziła.
- Ta kontrola jest celowo wąska i ta wąskość jest uczciwą częścią. Identyfikacja mówcy jest wymagana tam, gdzie tożsamość nie jest obserwowalna — a to fakt o obrazie, którego plik napisów nie niesie. Zamiast zgadywać, strona używa własnej konwencji nazywania z pliku jako dowodu, że nazwanie było potrzebne. Konsekwencją jest to, że pliki, które nigdy nie nazywają mówców, nigdy nie są raportowane jako niespełniające wymogu, i to jest realne ograniczenie kontroli, a nie jej zaleta.
Odnośniki
- 47 CFR §79.1 — Closed captioning of televised video programming, ustęp (j)(2)(i): napisy mają dostarczać informacji niewerbalnych, których nie da się zaobserwować, takich jak tożsamość mówców. To przepisy FCC o jakości napisów, cytowane z opublikowanego tekstu.
- WCAG 2.2 kryterium sukcesu 1.2.2 (Captions, Prerecorded), poziom A. Samo kryterium nie wspomina o wskazywaniu, kto mówi; to zdanie leży w dokumencie Understanding do niego, którego nagłówek stwierdza, że wyjaśnienia są informacyjne i niewymagane do spełnienia WCAG, dlatego ta strona zapisuje je jako wskazówkę, a nie wymóg.
- EN 301 549 (ETSI) v3.2.1 — klauzula 9.1.2.2 Captions (Prerecorded): jeśli ICT jest stroną internetową, musi spełniać kryterium sukcesu 1.2.2 WCAG 2.1; klauzula 10.1.2.2 mówi to samo o dokumentach niebędących stronami. Standard nie podaje nic własnego o napisach poza tym włączeniem, dlatego zdanie, które ta strona stosuje, jest cytowane z WCAG, a tylko numer klauzuli pochodzi stąd.